
Αν και απέχουμε τρεις περίπου μήνες από την διενέργεια των εκλογών για την ανάδειξη «τοπικών αρχόντων», δημάρχων και περιφερειαρχών, αρχίζει ήδη να σχηματοποιείται το πολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου αυτές θα διεξαχθούν.
Οι υποψήφιοι που έχουν ανακοινώσει την πρόθεση τους να συμμετάσχουν στις εκλογές, έχουν ξεκινήσει οι μεν επιθέσεις κατά των ήδη διοικούντων δήμους και περιφέρειες, οι δε δήμαρχοι και περιφερειάρχες, προφανώς θα απαντήσουν με το έργο που έχουν ως τώρα καταγράψει και με τον μελλοντικό τους σχεδιασμό. Σχεδιασμό, προφανώς, θα καταθέσουν όσοι επιδιώκουν την ανατροπή του σκηνικού προκειμένου να ηγηθούν οι ίδιοι σε δήμους και περιφέρειες.
Ωστόσο είναι σαφές και θα γίνεται συνεχώς εντονότερα κατανοητό, ότι οι υποψήφιοι που προέρχονται από κόμματα της αντιπολίτευσης, θα υιοθετήσουν ένα «αντιμνημονιακό» λόγο κατηγορώντας για μνημονιακούς τους αντιπάλους τους και αυτοί θα απαντούν ρωτώντας, «είναι δυνατόν να υπάρχει δήμαρχος ή περιφερειάρχης που ένα είναι υπέρ των μνημονίων;».
Ε ναι, δεν μπορεί να υπάρχει πολιτικός και μάλιστα τοπικός άρχοντας που να θέλει την συνεχιζόμενη λιτότητα, την ανεργία, την εξαθλίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Εκτός και αν πρόκειται για εκπρόσωπο οικονομικών συμφερόντων, οπότε ως τέτοιος θα πρέπει να καταγγελθεί πολιτικά από τους αντιπάλους του.
Δεν μπορούν επίσης να υπάρχουν υποψήφιοι οι οποίοι θα κάνουν προεκλογική τους σημαία την κεντρική πολιτικοί. Δηλαδή, το να διαπιστώνει κανείς ότι δεν πάει καλά η υγεία, ψυχορραγεί η παιδεία, μειώθηκαν μισθοί και συντάξεις, γενικά πάμε κατά διαόλου, δεν ωφελεί σε κάτι.
Οι τοπικές εκλογές, τόσο στους δήμους όσο και στις περιφέρειες, οι οποίες δεν έχουν εκείνες της αρμοδιότητες που πρέπει για να ασκήσουν γενικότερη πολιτική, αφορούν σε τοπικά θέματα. Καθαριότητα, ύδρευση – αποχέτευση, δρόμοι, η λεγόμενη καθημερινότητα, κοινωνικές παροχές τώρα που αυτές υποχωρούν σε εθνικό επίπεδο, υποδομές για τους δημότες και γενικά στην δημιουργία υποδομών όπου θα πατήσει ο ιδιωτικός τομέας για να αναπτύξει την επιχειρηματικότητα. Από εκεί και μετά, μπορούν οι τοπικοί άρχοντες μπορούν να κινηθούν ενισχύοντας την εξωστρέφεια του τόπου τους, τον πολιτιστικό τομέα και βέβαια, να αξιοποιήσουν ευρωπαϊκά προγράμματα.
Δηλαδή, με δεδομένο το πλαίσιο αρμοδιοτήτων και τις χρηματοδοτικές πηγές, οι υποψήφιοι να μας κυβερνήσουν σε τοπικό επίπεδο, πρέπει να μας πουν πως θα το κάνουν και τι θα κάνουν. Α, αν θέλει κάποιος από τους υποψήφιους, μπορεί να ανακοινώσει και την επιβολή φόρου σε πλούσιους ή σε φτωχούς δημότες, αναλόγως της ιδεολογίας του, να τον αιτιολογήσει και διευκρινίσει τι θα κάνει με τα έσοδα από τον συγκεκριμένο φόρο. Εδώ να σημειωθεί ότι οι υποψήφιοι δήμαρχοι θα πρέπει να μιλήσουν και για την πρωθυπουργική πρόταση να εισπράττουν οι δήμοι τον φόρο ακινήτων ώστε να μην εξαρτώνται άμεσα από την κεντρική διοίκηση. Επιπλέον, υποψήφιοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες, οφείλουν να καταθέσουν την θέση τους για το λειτουργικό πλαίσιο της αυτοδιοίκησης, ίσως ακόμη και για το εκλογικό σύστημα.
Μέχρι και για το όραμα τους για την πόλη τους ή για την περιφέρεια τους μπορούν να μιλήσουν οι υποψήφιοι, αρκεί να δώσουν πειστικά στοιχεία για το πώς αυτό θα γίνει πράξη και προφανώς εντός ποιού χρονοδιαγράμματος. Τέλος, ένα ακόμη σημείο αφορά στην κυκλοφορία και στάθμευση των οχημάτων, κάτι που ταλανίζει τις ελληνικές πόλεις. Για ένα να μην μας λένε πολλά, την συμμετοχή των ενεργών, λες και υπάρχουν και μη ενεργοί, πολιτών-δημοτών. Οι δημότες έχουν τις δουλειές τους και για αυτό στις οργανωμένες κοινωνίες, προστρέχουμε στις εκλογές για να βγάλουμε αυτούς που θα ασχοληθούν με τα κοινά και όχι να μας πετούν το μπαλάκι των προβλημάτων. Άλλωστε, εθελοντές είναι όλοι οι υποψήφιοι στην αυτοδιοίκηση και η συμμετοχή τους οφείλεται στην αγάπη τους για τον τόπο και στην επιθυμία τους να προσφέρουν.