Έρχεται το νέο ΕΣΠΑ, πάλι θα φάμε με χρυσά κουτάλια…

Έρχεται το νέο ΕΣΠΑ, πάλι θα φάμε με χρυσά κουτάλια…

20140704-vimatizontas

Για την πέμπτη προγραμματική περίοδο 2014-2020 η κοινοτική συνδρομή μαζί με τον τομέα της αγροτικής ανάπτυξης θα αγγίξει έναν προϋπολογισμό της τάξης των 20,3 δις ευρώ (20,6 με την προσθήκη 200-250 εκ. ευρώ περίπου από το Ταμείο Θάλασσας και Αλιείας).

Πάλι θα φάμε με χρυσά κουτάλια, αν και περισσότερα, θα πάνε και πάλι σε δρόμους και σήραγγες, σε μια χώρα όπου κατατέθηκαν ένα εκατομμύριο πινακίδες αυτοκινήτων μέσα σε τρία χρόνια και που με το κόστος της βενζίνης να είναι στα ύψη, όλο και πιο λίγα ΙΧ κυκλοφορούν στους δρόμους.

Πάντως να σημειωθεί ότι το Σύμφωνο Εταιρικής Σχέσης θα εφαρμοσθεί σε πέντε άξονες την κοινωνική συνοχή, τη σύγκλιση, την ανάπτυξη, την αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, την προστασία του περιβάλλοντος και την καινοτόμα επιχειρηματικότητα, γνωστούς και ως «Ευρώπη 2020». Ζητούμενο είναι αν θα «χαθούν» χρήματα για να στηριχθούν, απλά, άνεργοι και όχι για την δημιουργία πραγματικών δουλειών, ενώ τα περί καινοτομίας στην Ελλάδα, είναι σα να λέμε ότι ρίχνει χαλάζι στη Σαχάρα.

Επίσης ζητούμενο είναι, τι θα αποφέρει στο ΑΕΠ της χώρας η «κατανάλωση» του ΕΣΠΑ και αν η όποια αύξηση του ΑΕΠ, θα αποτυπωθεί και σε αυξήσεις σε μισθούς, αν και αυτό μάλλον αποκλείεται και στην καλύτερη περίπτωση, να προκύψουν νέες θέσεις εργασίας, θνησιγενείς οι περισσότερες, μόλις ολοκληρωθούν τα έργα.

Ποιο ήταν όμως το αποτέλεσμα της κρίσης; Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το ελληνικό κατά κεφαλή ΑΕΠ, σε μονάδες αγοραστικής δύναμης, έπεσε από το 94% του μέσου κοινοτικού όρου το 2009 στο 79% το 2011. Κατά συνέπεια, εντός μόλις δύο ετών, το προϊόν της χώρας υποχώρησε στα επίπεδα της προηγούμενης εικοσαετίας.

Λόγω της μείωσης αυτή και επειδή το χρέος παράμεινε στα ίδια επίπεδα, για αυτό και λογίζεται πλέον, ως μη βιώσιμο. Αν λοιπόν η πολυθρύλητη ανάπτυξη δεν φέρει υψηλούς ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ, είναι προφανές ότι και η κατανάλωση του νέου ΕΣΠΑ δεν θα φέρει αποτέλεσμα, παρά μόνο θα δημιουργήσει και πάλι πλούτο στους γνωστούς προμηθευτές του δημοσίου και τους μεγαλοεργολάβους.

Σε ότι αφορά στον άξονα προστασία του περιβάλλοντος, σε μια χώρα πτωχευμένη, δεν ρίχνεις χρήμα σε περιβαλλοντικά έργα, τα οποία στην Ελλάδα, ήταν σχεδόν πάντα, δήθεν περιβαλλοντικά. Είναι προφανές ότι μόνο από το ΕΣΠΑ, αποκλείεται να πάρει μπροστά η οικονομία, καθώς οι όποιες υποδομές από μόνες τους δεν φέρνουν μακροχρόνια ανάπτυξη, αν δεν υπάρχει η παραγωγή προϊόντων τα οποία θα διακινούνται μέσω των υποδομών αυτών.

Επιστρέφουμε δηλαδή στην ανάγκη, να μας δώσουν 50-60 δις τα οποία θα χρηματοδοτήσουν επενδύσεις, ώστε σε 10-15 χρόνια οι απολυμένοι να ξαναβρούν δουλειά και η χώρα μας να αποκτήσει πραγματική παραγωγή και όχι όπως σήμερα που έχουμε δώσει τα πάντα να τα παράγουν υπεργολαβικά οι πολυεθνικές.

Όπως προκύπτει από όλα τα παραπάνω, η κατάσταση στη χώρα μας εξακολουθεί να παραμένει κρίσιμη, με την χρεωκοπία να επικρέμεται καθημερινά πάνω από το κεφάλι μας και μόνο παίρνοντας τις δόσεις της οικονομικής ενίσχυσης, να ξελασπώνουμε.

Και ενώ όλα αυτά είναι κοινώς αποδεκτά, το πολιτικό σύστημα της χώρας αντί να συνθέσει απόψεις και να εκπονήσει ένα δεκαετές πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, συνεχίζει να «γεννοβολάει» πολιτικούς σχηματισμούς τους οποίους δεν έχει ανάγκη η χώρα, καθώς δεν υπάρχει κοινωνική ή και πολιτική ανάγκη. Στην βουλή δέρνονται, στα πάνελ τα πολιτικά, μέχρι και βρίζονται μεταξύ τους, ενώ και οι εκλογές της αυτοδιοίκησης, δείχνουν μέχρι σήμερα ότι διεξάγονται με όρους της κεντρική πολιτικής και με την ρίψη τόνων λάσπης.

Συμπέρασμα, όπως πάντα, πλέουμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.