Η εξελικτική «κοινωνική πορεία κάθε κράτους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτήν των άλλων κρατών» (Αυτόνομη και ετερογενής διαδικασία , Ε. Μοrin,). Η κίνησή της γίνεται μέσα στον κοινωνικό χώρο κάθε κράτους και μεταξύ των κρατών, με άπειρες αλληλεπιδράσεις των εξελισσόμενων συντελεστών παραγωγής, μέσα σε μια παγκόσμια οικονομική αγορά που διευρύνεται, μέχρι να συμπεριλάβει όλον τον γεωγραφικό και πληθυσμιακά, όλο τον παραγωγικό – αγοραστικό χώρο.
Αυτοί οι συντελεστές παραγωγής που λειτουργούν μέσα σ’ένα πολυδιάστατο και διαστελλόμενο κοινωνικό σύμπαν, με μεταβαλλόμενες συνθήκες όπως : α) η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, β) η εξασθένηση της δυνατότητας επιβολής βίας των ισχυρών κρατών, γ) η ανεξαρτοποίηση μεγάλων κρατών που δημιουργούν κέντρα πολιτικής και οικονομικής δύναμης, δ) η συνεχής εξάντληση των ενεργειακών αποθεμάτων και λοιπών πρώτων υλών, ε) η καταστροφή του περιβάλλοντος κλπ. Πρόκειται για μια κοινωνική πορεία σε ανισόπεδα επίπεδα κοινωνικής εξέλιξης, όπου διατηρούνται ακόμη και εκσυγχρονίζονται, σχεδόν όλες οι μέχρι τώρα μορφές διακυβέρνησης των λαών. Μια κοινωνική πορεία όπου ο κοινωνικός χρόνος εξέλιξης,- όσο αυτή βρίσκεται στη φάση της ποσοτικής διόγκωσης των κοινωνικών δυνάμεων, που δημιουργούν τις κοινωνικές αλλαγές, - είναι καθηλωμένος ή κινείται αργά, ενώ ενεργοποιείται και κινείται ταχύτατα όταν βρίσκεται στη φάση του ποιοτικού κοινωνικού άλματος, της ποιοτικής αλλαγής. Το σύστημα με όλες τις δυνάμεις του, προσπαθεί ν' ακινητοποιήσει τον κοινωνικό χρόνο εξέλιξης για τη διατήρηση και διαιώνιση των πολιτευμάτων εξουσίας των εκλεκτών.
Σύμφωνα με τον Μαρκούζε η σύγχρονη κοινωνία με σύμμαχο την επιστημονική πρόοδο, φαίνεται ικανή να εμποδίσει κάθε κοινωνική αλλαγή και κάθε ποιοτικό μετασχηματισμό που θα εγκαθίδρυε θεμελιακά διαφορετικούς θεσμούς, καινούργιο προσανατολισμό στην παραγωγική διαδικασία και καινούργιο τρόπο ζωής (Μ. Δανέζης – Σ. Θεοδοσίου. Το μέλλον του παρελθόντος μας).
Ο στόχος αυτός του συστήματος καθώς και η πεσιμιστική και αντιεξελικτική άποψη του Μαρκούζε ισχύουν, όσο αυτό έχει τη δυνατότητα να διατηρεί και να συντηρεί όλους τους μηχανισμούς καταστολής, χειραφέτησης, παραπλάνησης και εξαπάτησης των λαών.
Απέναντι στις δυνάμεις της επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου που τέθηκαν στην υπηρεσία των διαφόρων μορφών εξουσίας των εκλεκτών, με τελειότερη μορφή της αυτή της δημοκρατίας του «υπερχώρου», η νομοτελειακά εξελικτική πορεία της κοινωνίας, αργά αλλά σταθερά, δημιουργεί τους μηχανισμούς της πάλης των αντιθέτων, που θα τις ανατρέψει. Αναφερόμαστε σε μια ποσοτική εξέλιξη, μέσα σ' ένα αργό κοινωνικό χρόνο και σε μια εξελισσόμενη πορεία των συντελεστών παραγωγής πλούτου κατά τη μετάβαση από τη Βιομηχανική στην Ψηφιακή Εποχή.
Με γενεσιουργό αιτία, μετά από επικούς λαϊκούς αγώνες, τη πολιτική ανεξαρτοποίηση των πολυάνθρωπων κρατών της Ασίας, καθώς και της Νότιας Αμερικής και της Αφρικής και με την ιδιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών, δημιουργήθηκε η ανάγκη απόσχισης ενός μεγάλου μέρους του παγκόσμιου κεφαλαίου, από το χώρο του διεθνούς ιμπεριαλισμού, λόγω της συνεχούς αποδυνάμωσής του, όπου μέχρι τώρα είχε την υποχρέωση να συμβάλλει στις δαπάνες λειτουργίας του συστήματος. Το παγκόσμιο αυτό κεφάλαιο, που προοδευτικά αυξάνεται, μετατοπίζεται και λειτουργεί στον ανεξάρτητο πολιτικό χώρο των υπανάπτυκτων και αναπτυσσόμενων χωρών αποδοτικότερα, χωρίς υποχρεώσεις και δεσμεύσεις, ανταγωνιστικά προς τους πρώην συνεταίρους του, ενισχύοντας τις χώρες αυτές με τις πληροφορίες της πολιτικής,της επιστήμης και της τεχνογνωσίας που κατέχει, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία νέων πολιτικών και οικονομικών κέντρων παγκόσμιας ισχύος.
Η οικοδόμηση των πολυπολικών αυτών κέντρων συνετέλεσε στη δημιουργία και εμφάνιση μιας νέας πρωτόγνωρης μορφής οικονομικής κρίσης – που δεν έχει καμιά σχέση με τις συνήθεις κυκλικές μορφές κρίσης υπερπαραγωγής της Βιομηχανικής Εποχής – και αφορά μόνο στις εξελιγμένες δυτικές χώρες. Η κρίση αυτή είναι συνεχής και είναι συνδεδεμένη με μία οικονομική τάση που, λόγω της σταθερότητάς της, μετατρέπεται σε οικονομικό νόμο, αυτόν της πτωτικής τάσης των εισοδημάτων των ανεπτυγμένων χωρών, με αντίστοιχη αύξηση αυτών των αναπτυσσόμενων, και όριο την ποσοτική τους σύγκλιση. Η συνεχής αυτή οικονομική κρίση οδηγεί σε πολλαπλές καταρρεύσεις όλων των δομών του πολιτικού συστήματος της «δημοκρατίας του υπερχώρου», της δημοκρατίας των εκλεκτών, που επικράτησε σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες και εξελίσσεται σε κρίση συστημική.
Εφεξής όλες οι πολιτικές κινήσεις των λαών των ανεπτυγμένων χωρών – που μας ενδιαφέρουν άμεσα – θα πραγματοποιούνται με βάση την αντιμετώπιση της γενικής κατάρρευσης, η οποία είναι συνισταμένη των πολλαπλών καταρρεύσεων των επιμέρους δομών, τόσο οικονομικών όσο και πνευματικών, δηλαδή των μηχανισμών που στηρίζουν το σύστημα.
Για όλες αυτές τις δομές-μηχανισμούς που μέχρι τώρα στηρίζεται το σύστημα του παγκόσμιου ελέγχου, είναι πλέον αδύνατο να εξασφαλίζεται η οικονομική τους υποστήριξη, όσο διαρκούν η συνεχής εντεινόμενη κρίση και η σταδιακή απομάκρυνση μεγάλου μέρους του παγκόσμιου κεφαλαίου, που αρνείται πλέον τη συμβολή στις δαπάνες συντήρησής του. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι εισήλθαμε σε μια συστημική κρίση όλου του δυτικού ανεπτυγμένου κόσμου, του οποίου καταρρέουν όλες οι άμυνες.
Οι ΗΠΑ, για την αντιμετώπιση του προβλήματος, έκαναν το πρώτο βήμα, μετά από τεράστια πίεση μιας πανστρατιάς του πνευματικού τους κόσμου για την αντικατάσταση της σκληρής επεκτατικής πολιτικής του Τζ. Μπους και των υποστηρικτών του, δηλαδή του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος, με την πιο ήπια, σε συνεργασία με την ΕΕ, επεκτατική πολιτική του Μ. Ομπάμα. Μια νέα πολιτική διαχείρισης της κρίσης, όπου για τη διατήρηση της χρηματοδότησης όλων των μηχανισμών του παγκόσμιου πολιτικού ελέγχου, εκτόξευσε το δημόσιο χρέος τους στα επίπεδα του ΑΕΠ τους, το έλλειμμα του προϋπολογισμού τους στο 12 % και την ανεργία τους στο 10 %, στοιχεία που, αν συνεχίσουν να διατηρούνται ή να αυξάνονται, θα οδηγήσουν τις ΗΠΑ σε περιπέτειες.
Η ηγεσία της ΕΕ, επιτρέποντας την καταστρατήγηση του συμφώνου σταθερότητας, άφησε ελεύθερο το δρόμο στις χώρες της Ευρωζώνης της νότιας Ευρώπης να οδηγηθούν στο χείλος της χρεοκοπίας, επιτυγχάνοντας μια σχετική επιβράδυνση της χρεοκοπίας των χωρών της βόρειας Ευρωζώνης, χρεωκοπίας που ωστόσο δεν άργησε να τις απειλεί. Τελικά, η ΕΕ αναγκάζεται να λάβει σκληρά μέτρα για όλες τις χώρες της, δηλαδή μείωση των επικίνδυνα διογκωμένων δημοσίων τους δαπανών και αυστηρότερους όρους τήρησης του συμφώνου σταθερότητας, με στόχο να διασώσει τις οικονομίες, το Ευρώ και το πολιτικό της σύστημα της κυριαρχίας των εκλεκτών.
Σε πολιτικό επίπεδο, το σύνολο των λαών της ΕΕ, διανύει μια περίοδο: α) κατάρρευσης όλων των οραμάτων τους για μια αυτοδύναμη πολιτική συνομοσπονδιακής ενοποίησης και δημιουργίας μηχανισμών κοινής άμυνας και εξωτερικής πολιτικής , και β) επανισυχυροποίησης των μηχανισμών του ΝΑΤΟ και της ΔΑΣΕ - όπου κυριαρχεί η Αυτοκρατορία - για ν' αντιμετωπίσουν από κοινού τον επερχόμενο κίνδυνο ανατροπής των παγκόσμιων πολιτικών ισορροπιών, αλλά και του πολιτικού τους συστήματος. Στο χώρο όμως της Ευρωζώνης της νότιας Ευρώπης, η αντιμετώπιση της κατάρρευσης όλων των δομών στήριξης της εξουσίας των εκλεκτών είναι πλέον αδύνατη.
Ειδικότερα στη χώρα μας, όλοι οι δείκτες παρουσιάζουν στοιχεία γενικής αποσύνθεσης. Στη συνείδηση του λαού μας έχει πλέον εμπεδωθεί από καιρό η άποψη ότι το σύστημα όχι μόνον οδηγεί τη χώρα στη χρεοκοπία και την καταστροφή, αλλά κυρίως δεν έχει τη δυνατότητα να αναστρέψει αυτήν τη πορεία.
Απόδειξη των παραπάνω είναι η κατά τις τελευταίες εκλογές κατάρρευση του συστήματος και η εγκατάλειψη της εξουσίας από τη ΝΔ, χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη ενίσχυση της δύναμης των άλλων κομμάτων, τα οποία θεωρούνται συνυπεύθυνα για τη συστημική αυτή κρίση. Το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία – με μεγάλη κοινοβουλευτική δύναμη, αλλά με τις ίδιες ψήφους που έλαβε όταν συνετρίβη στις εκλογές του 2004 – με πρόγραμμα την ανόρθωση της χώρας. Πριν ανέλθει στην εξουσία, όπως φάνηκε, δεν είχε αντιληφθεί ότι παραλαμβάνει μια χώρα υπό κατάρρευση. Τελικά εξαναγκάστηκε, κατόπιν σύμφωνης γνώμης και παρότρυνσης της ΕΕ και της Αυτοκρατορίας, να υπογράψει το μνημόνιο διακυβέρνησης της χώρας για την επόμενη τετραετία, εκχωρώντας έτσι τα εξουσιαστικά της δικαιώματα στο ΔΝΤ και την Κομισιόν.
Το μνημόνιο αυτό όμως στην ουσία είναι μια «πολιτική συνθήκη» παράδοσης άνευ όρων όλων των μηχανισμών άσκησης της εξουσίας των εκλεκτών στις εκτός εξουσίας παραγωγικές δυνάμεις της χώρας. Είναι μια ολοκληρωτική ήττα του συστήματος και αντίστοιχα μια περίλαμπρη νίκη του λαού μας που θ' απαλλάξει, μετά την ολοκλήρωση της εφαρμογής των όρων του μνημονίου, τη χώρα από όλες τις προνομιούχες δυνάμεις των εκλεκτών που λυμαίνονταν μέχρι τώρα τον πλούτο της. Ο Ελληνικός λαός, έκπληκτος και αισιόδοξος, παρά τα δεινά που αντιλαμβάνεται ότι για μερικά χρόνια θα υποστεί ως αντίτιμο της περιφανούς νίκης του, παρακολουθεί με ικανοποίηση τις λυσσώδεις αντιδράσεις των ΜΜΕ, των συνδικαλιστών, των πολιτικών, του δικαστικού «ιερατείου» και των «ιεροεξεταστών» της πανεπιστημιακής καθηγητικής συντεχνίας, να στηρίξουν το καθεστώς τους, που έχει ήδη καταρρεύσει. Πρόκειται για αντιδράσεις απελπισίας μέσω των οποίων, δόλια και αναίσχυντα προσπαθούν να μετατοπίσουν τα αίτια της κατάρρευσης του συστήματος, σε μεμονωμένες «θλιβερές φιγούρες» της πολιτικής και του επιχειρηματικού κόσμου, ζητώντας «αίμα», όχι για να ικανοποιήσουν, όπως διατείνονται, το λαό, (ο οποίος ικανοποιείται βλέποντας την κατάρρευση τους), αλλά για να εκδικηθούν αυτούς που, όπως νομίζουν είναι οι κύριοι αίτιοι της απώλειας των κεκτημένων τους. Όπως φαίνεται όμως απ' όλες τις δημοσκοπήσεις, ο λαός παρά την απόκρυψη από το σύστημα όλων των πληροφοριών ενημέρωσής του, με το ανεπτυγμένο, λόγω των πολύχρονων αγώνων του, πολιτικό του ένστικτο, τους αντιμετωπίζει με την πρέπουσα αδιαφορία και αηδία.
Κατά τη διάρκεια της πολιτικής αυτής εξέλιξης, μετά την επιβολή των όρων του μνημονίου - το οποίο επιβάλλει έλεγχο και αξιολόγηση των δημόσιων λειτουργιών και λειτουργών, μείωση των δαπανών διατήρησής τους καθώς και ιδιωτικοποίηση των κρατικών οργανισμών και κατάργηση των προνομιακών επαγγελμάτων - δημιουργούνται συνθήκες απαξίωσης και αποδυνάμωσης τόσο των συνδικαλιστικών κρατικοδίαιτων κυρίως οργανώσεων, κινητήριων δυνάμεων των κομμάτων εξουσίας, όσο και των ίδιων των κομμάτων και του «επαγγέλματος» του πολιτικού. Παράλληλα, όσο θα εξασθενεί η πολιτική δύναμη των μέχρι τώρα απαράγωγων αρχουσών κοινωνικών τάξεων και συντεχνιών, τόσο θα ισχυροποιείται η δύναμη των παραγωγικών τάξεων.
Η ύπαρξη των μέχρι τώρα κομμάτων εξουσίας θα εξαρτηθεί από την προσαρμοστικότητά τους να μεταστραφούν και να εκπροσωπήσουν τις μόνες παραμένουσες ισχυρές στο πολιτικό πεδίο παραγωγικές δυνάμεις, αλλιώς θα δημιουργηθούν νέα κόμματα, που θα τις εκπροσωπήσουν και αυτά θ' ακολουθήσουν την τύχη των μικροκομμάτων, νοσταλγών παρωχημένων ή απαρχαιωμένων πολιτευμάτων. Είναι πλέον βέβαιο ότι μόνο νέα κόμματα, με νέους πολιτικούς από το χώρο των παραγωγικών τάξεων, είναι ικανά ν' αντικαταστήσουν τη μέχρι τώρα πολιτική της διαφθοράς και της παρακμής, με μια νέα πολιτική ανάπτυξης που θα βασίζεται στον έλεγχο, την αξιολόγηση και τη διαφάνεια και θα διανέμει από τούδε και στο εξής τον παραγόμενο πλούτο σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, χωρίς να υπάρχει πλέον καμιά δυνατότητα επαναφοράς του παλαιού καθεστώτος.
Τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, προοδευτικά θα συρρικνώνονται ακολουθώντας τις ηττημένες πολιτικές δυνάμεις και θα καταρρέουν οικονομικά, χάνοντας αγοραστικό κοινό και συνακόλουθα διαφημίσεις, με αποτέλεσμα τη μείωση των εισοδημάτων και την ανεργία πολλών εργαζομένων σε αυτά, εκτός αν συνέλθουν και συνεργαστούν με τους νικητές.
Η τρέχουσα 4ετία της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου – της εφαρμογής του μνημονίου, της «συνθήκης παράδοσης άνευ όρων» όλων των εξουσιαστικών μηχανισμών του κράτους και της συρρίκνωσης και συντριβής τους – θα είναι, χωρίς τη θέληση της, η αρχή της κατάρρευσης του όλου πολιτεύματος της «δημοκρατίας του υπερχώρου», της δημοκρατίας των εκλεκτών, μέσα σ' ένα ταχύτατα ενεργοποιούμενο πολιτικό χρόνο, και της αντικατάστασής του με τη «δημοκρατία όλων των παραγωγικών τάξεων». Πρόκειται για ένα ποιοτικό άλμα δημιουργίας μιας δημοκρατικής κοινωνίας συγκυβέρνησης των παραγωγικών τάξεων και μιας περιφανούς νίκης του λαού μας. Ένα ιστορικό πολιτικό σημείο καμπής, πιο αξιόλογο και αυτής της Οκτωβριανής επανάστασης και της επικράτησης του κομμουνιστικού πολιτικού συστήματος, κατά το οποίο αντικαταστάθηκαν οι συνήθεις εξουσιαστικές τάξεις από νέες, γι’ αυτό και το σύστημα κατέρρευσε.
Δεν είναι λοιπόν μόνο το «πάρτι των εκλεκτών» της χώρας μας που τελείωσε. Δυστυχώς για σας κύριε Γιουγκέρ, τελειώνει και το «πάρτι» του πολιτικού συστήματος των εκλεκτών όλου του ανεπτυγμένου κόσμου. Η συνεχής οικονομική κρίση οδηγεί σε πολλαπλές καταρρεύσεις όλων των δομών και μηχανισμών του παγκόσμιου ελέγχου των εκλεκτών. Μετά τη χώρα μας, πρωτοπόρο των παγκόσμιων πολιτικών εξελίξεων, σύντομα θα εφαρμόσουν το «μνημόνιο» όλες οι χώρες της Ευρωζώνης της νότιας Ευρώπης και κατόπιν της βόρειας και εν συνεχεία της Αυτοκρατορίας. Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την εξελικτική πορεία της κοινωνίας, για τη δημιουργία ανώτερων μορφών πολιτεύματος, κατά τη μετάβασή της από τη Βιομηχανική στην Ψηφιακή Εποχή. - eleftherovima

Έχει αποδειχθεί από την επιστήμη ότι κατά τη διάρκεια μιας οικολογικής μεταβολής, μιας κρίσης των φυσικών συνθηκών, όπως λόγου χάριν μιας μεγάλης αλλαγής της θερμοκρασίας της γης, όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί αποσυντονίζονται. Διαταράσσεται η βιολογική τους ισορροπία για μεγάλο χρονικό διάστημα και άλλα μεν είδη εξελίσσονται ή μεταλλάσσονται, ενώ άλλα εξαφανίζονται.
Σε μια ανάλογη κοινωνική μεταβολή, πολιτισμική και συστημική κρίση, βρίσκονται σήμερα οι λαοί της γης, με τη μετάβασή τους από τη βιομηχανική στην ψηφιακή εποχή. Οι πολίτες των ανεπτυγμένων κρατών που πρωταγωνιστούν σ'αυτή την εξελικτική μεταβολή, έχουν χάσει το αίσθημα της πολιτικής τους ισορροπίας. Δεν μπορούν να προσδιορίσουν την πολιτική τους θέση μέσα στο υπάρχον πολιτικό σύστημα της «δημοκρατίας του υπερχώρου», της δημοκρατίας των εκλεκτών. Οι νέες κοινωνικές συνθήκες βρίσκουν τους λαούς τους σ ‘ενα τέλειο αποσυντονισμό της πολιτικής τους σκέψης και λειτουργίας. Οι λαοί αυτοί βρίσκονται ενταγμένοι ,κυρίως στις χώρες της Ευρώπης, σε πολιτικούς χώρους που δεν τους εκπροσωπούν, και τους οποίους, δεν καταλαβαίνουν, διότι υπερασπίζουν ιδέες και ελπίδες άλλων εποχών, που όχι μόνο δεν εκφράζουν τα ταξικά τους συμφέροντα, αλλά και τα αντιμάχονται.
Ειδικότερα, σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης του νότου, οι πολίτες τους είναι έτοιμοι, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, για την αναζήτηση νέων πολιτικών χώρων, νέων κομμάτων που θα εκφράζουν τις κοινωνικές τους τάξεις, και μόνον αυτές, και για τον απεγκλωβισμό τους από τα υπάρχοντα παρηκμασμένα πολιτικά κόμματα, που λειτουργούν με βάση τις απαρχαιωμένες ιδέες του μεταμαρξιστικού και νεοφιλελεύθερου στοχασμού. Πρόκειται για πολιτικά κόμματα που αν δε μεταλλαχθούν-εξελισσόμενα μέσα σ' αυτήν τη συνεχή οικονομική κρίση και τις προβλεπόμενες εκρηκτικές αντιδράσεις των λαών τους- ως απροσάρμοστα, θα εξαφανιστούν.
Θα εξαφανιστούν; Προς το παρόν όχι, διότι οι λαοί βρίσκονται υπό ομηρία. Ή αυτά ή το χάος! Όσο οι πολιτικοί στοχαστές δεν βρίσκουν μια εναλλακτική λύση, που θα οδηγήσει την κοινωνία στην αλλαγή του υπάρχοντος πολιτικού της συστήματος, στη νομοτελειακή πολιτική της εξέλιξη, στο ποιοτικό πολιτικό της άλμα, το σύστημα αλώβητο θα διατηρείται και θα διαιωνίζεται.
Για πόσο καιρό όμως; Το σύστημα με όλη την ιεραρχική δομή του, με ηγέτη την Αυτοκρατορία, με αθέατο στήριγμα, μέχρι τώρα, το παγκόσμιο κεφάλαιο, και με στυλοβάτες στο εσωτερικό των κρατών, τα πολιτικά κόμματα με τα συνδικάτα, την εκκλησία, την κρατική μηχανή, τα ΜΜΕ και τελευταία την ενσωμάτωση στις δυνάμεις του και του διογκωμένου πανεπιστημιακού καθηγητικού κατεστημένου, συνέτριψε τα πολιτικά εγκεφαλικά κύτταρα των πολιτών και αποσυντόνισε και έκαμψε τις αντιστάσεις τους. Με όπλα την υποκρισία και το δόλο - εφαρμόζοντας κάθε είδους εξαγορά, καθώς και τα επιτεύγματα της ψυχολογικής επιστήμης για τη χειραφέτηση των λαών, την οποία ανέπτυξε στο έπακρο διοχετεύοντας αξιόπιστες ή διαστρεβλωμένες πληροφορίες σε κατάλληλες δόσεις, εμπλουτισμένες με «επιστημονικές» αναλύσεις, με βάση τις παρωχημένες ιδέες του νεομαρξιστικού και νεοφιλελεύθερου στοχασμού-πέτυχε την πλήρη παραπλάνηση και εξαπάτησή τους. Η νέκρωση αυτή της πολιτικής σκέψης των λαών, της ιδεολογίας της ελπίδας για ένα καλύτερο και δικαιότερο μέλλον, φαίνεται από την εξαφάνιση, από τη διεθνή βιβλιογραφία, της ερευνητικής φιλοσοφικο-οικονομικής αναζήτησης νέων ιδεών ανατροπής του συστήματος.
Το «πανεπιστημιακό ιερατείο», στο οποίο οι λαοί εναπόθεταν τις ελπίδες τους για την ανακάλυψη νέων ιδεών, ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με την ικανοποίηση των οικονομικών και άλλων προσωπικών του συμφερόντων, ενταγμένο πλήρως στο σύστημα και συντεταγμένο με τα ΜΜΕ, μάχεται για τη διατήρηση και τη διαιώνισή του. Αποτέλεσμα αυτής της πνευματικής πολιτικής ένδειας είναι εκτός από την απογοήτευση των πολιτών για τις ικανότητες και την ηθική όλων των πνευματικών τους ηγετών. και η γενική πολιτιστική παρακμή και ειδικότερα στην τέχνη, που οδηγείται στη σφαίρα του «εξωπραγματικού», του «αρρωστημένου» και της «βίας», δηλαδή σ’ένα εικονικό κόσμο, που συντελεί στην εξαφάνιση των ανθρώπινων συναισθημάτων, της ανθρωπιάς και της συλλογικότητας.
Το σύστημα με τους «αξιόπιστους εκπροσώπους του» προσπάθησε επίσης να διοχετεύσει έντεχνα στους λαούς, ότι πέτυχε το «τέλος της ιστορίας» (Φ. Φουκουγιάμα) με τη δημιουργία του ανώτερου πολιτικού συστήματος της βιομηχανικής εποχής, της «δημοκρατίας του υπερχώρου», της δημοκρατίας των εκλεκτών. Πρόκειται για ένα πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης, που φέρνει το τέλος στην πολιτική εξέλιξη των λαών. Ένα δημιούργημα του «ευφυούς σχεδιασμού». Είναι με άλλα λόγια ένα πολιτικό σύστημα «θεϊκής δημιουργίας», με εκπροσώπους και διαχειριστές του τον «περιούσιο λαό» των εκλεκτών, που «δημοκρατικά» και μόνιμα θα διοικούν τους λαούς της γης. Το τέλος όμως της πολιτικής εξέλιξης των λαών δεν επήλθε οριστικά. Καθηλώθηκε , για ένα χρονικό διάστημα, από τις «τερατώδεις» δυνάμεις του συστήματος, που κατά τη χρονική αυτή, περίοδο διέθετε τις αναγκαίες οικονομικές δυνατότητες να χρηματοδοτεί τους μηχανισμούς υποστήριξής του, συνεχίζει όμως ασταμάτητα την πορεία της με τη μετάβασή της από τη βιομηχανική στην ψηφιακή εποχή, που πραγματοποιείται μέσα σ’ένα διαστελλόμενο κοινωνικό σύμπαν με πολυδιάστατες και πολυεπίπεδες κατευθύνσεις. Μαζί της, η «νέα εποχή» φέρνει νέες κοινωνικές συνθήκες, όπως:
α) Τους νέους συντελεστές παραγωγής πλούτου και τις νεοδημιουργούμενες κοινωνικές τάξεις. Δηλαδή ένα νέο «μεταλλαγμένο κεφάλαιο», που στο μεγαλύτερο μέρος του διαμορφώνεται σε παγκόσμιο κεφάλαιο, το οποίο εγκαταλείπει τους μέχρι τώρα συμμάχους του, τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που λόγω συνεχούς οικονομικής κρίσης απαιτούν τη συνδρομή του, για τη διατήρηση των δυνάμεων επιβολής της πολιτικής τους, και διαχέεται σε όλη τη γη ανεξάρτητο, στοχεύοντας σε μεγαλύτερα κέρδη, με επακόλουθο την ισχυροποίηση των μέχρι τώρα υπανάπτυκτων κρατών, δημιουργώντας νέα πολυπολικά κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος. Νέες «μεταλλαγμένες εργατικές δυνάμεις» που στο μεγαλύτερο μέρος τους εμπλουτίζονται με επενδεδυμένα κεφάλαια, δημόσια και από αποταμιεύσεις νοικοκυριών, που τις μεταβάλλουν σε «ανθρωπομηχανές» οι οποίες ενσωματώνονται κυρίως στις εκτός εξουσίας νέες δημιουργούμενες κοινωνικές τάξεις και τις ισχυροποιούν.
β) Το νεοδιαμορφούμενο παγκόσμιο πολιτικό τοπίο: 1ο) Της παγκοσμιοποίησης που προήλθε από τις δράσεις των δυνάμεων εξουσίας και των παγκοσμιοποιημένων κεφαλαίων. 2ο) Της ανεξαρτητοποίησης του μεγαλύτερου μέρους, των μέχρι τώρα, εξαρτημένων κρατών, που με την εκμετάλλευση από τα ίδια, των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών, καθίστανται σημαντικά κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος, με αντίστοιχη υποβάθμισή της ισχύος, των μέχρι τώρα «προστατών» τους, που προήλθε από τις δράσεις των λαϊκών τους δυνάμεων και 3ο) Της μηδενικής πλέον δυνατότητας, μετά την τελευταία επέμβαση στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, των ιμπεριαλιστικών κρατών, να δημιουργούν σημαντικούς πολέμους ή πραξικοπήματα, που λόγω κόστους και ασήμαντου οφέλους αντιμετωπίζουν την αντίδραση, εκτός των άλλων και των ίδιων των λαών τους.
Ο συνδυασμός των δύο παραπάνω παραμέτρων οδηγεί, όπως δείχνουν όλοι οι οικονομικοί δείκτες της τελευταίας δεκαετίας, σε μια οικονομική τάση που στην ουσία μετατρέπεται σε οικονομικό νόμο, αυτού της «πτωτικής τάσης των εισοδημάτων των ανεπτυγμένων χωρών, μέσα σε μια συνεχή οικονομική κρίση, με αντίστοιχη αύξηση αυτών των αναπτυσσόμενων χωρών». Είναι σαν να υπάρχει μια τρομακτική κοινωνική δύναμη που οδηγεί σε μια «συμπαντική αρμονία», η οποία εξισορροπεί όλες τις δημιουργούμενες με τη βία ανισοκατανομές του πλούτου, μεταξύ των λαών και εντός των λαών, κατά τη βιομηχανική εποχή, και αντιστρέφει τη μέχρι τώρα πορεία τους για μια σχετική οικονομική σύγκλιση και για δημιουργία ενός νέου οικονομικού τοπίου. Μια τέτοιας έκτασης ανακατανομή πλούτου μεταξύ των λαών μπορούσε να επιτελεσθεί, καθόλη τη διάρκεια της βιομηχανικής εποχής, μόνο με πολέμους. Στη σημερινή όμως εποχή, τα ισχυρά κράτη λόγω της κρίσης δεν έχουν ούτε την οικονομική δυνατότητα, ούτε τη συναίνεση των λαών τους να διεξάγουν πολέμους ή να στηρίζουν πραξικοπήματα. Η τεράστια αυτή ανακατανομή, που εξελίσσεται πλέον μεταξύ και εντός των λαών, είναι αποτέλεσμα δύο παράλληλων και ιδιότυπων «ειρηνικών πολέμων», που εξελίσσονται κάτω από τη διακριτική επίβλεψη του ουδετερoποιημένου πλέον παγκόσμιου κεφαλαίου, το οποίο εγκαταλείποντας τη μέχρι τώρα συνήθη τακτική του, αυτονομήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του από τα ιμπεριαλιστικά κράτη και διαχέεται εκτός αυτών, βρίσκοντας το νέο πεδίο καταλληλότερο για κερδοσκοπία και επίτευξη καλύτερων αποδόσεων.
Ο πρώτος πόλεμος αφορά στη σύγκρουση των ιδεών. Οι κυρίαρχες δυνάμεις εξουσίας του πολιτικού συστήματος διακυβέρνησης, με ναυαρχίδα το πολιτικό σύστημα της «δημοκρατίας του υπερχώρου», της δημοκρατίας των εκλεκτών, της δημοκρατίας του «ευφυούς σχεδιασμού», της δημοκρατίας «της θεϊκής θέλησης», της δημοκρατίας του περιούσιου λαού των προνομιούχων της οικονομίας και του πνεύματος, βρίσκονται απέναντι στις ανατρεπτικές εκτός εξουσίας δυνάμεις της εξέλιξης, τις δυνάμεις των αντιθέτων, που στοχεύουν στην αντικατάσταση της δημοκρατίας των εκλεκτών με την εφαρμογή μιας δημοκρατίας όλων των κοινωνικών τάξεων.
Δημιουργείται έτσι μια πολιτική σύγκλιση των εκτός εξουσίας πολιτικών δυνάμεων, με αυτές των κυρίαρχων εξουσιαστικών τάξεων, καθώς και μια πτωτική τάση της πολιτικής δύναμης των τάξεων της εξουσίας, με αντίστοιχη ενδυνάμωση των εκτός εξουσίας κοινωνικών τάξεων, με όριο την απόλυτη πολιτική τους σύγκλιση.
Ο δεύτερος πόλεμος είναι οικονομικός. Οι μεν χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου αγωνίζονται για τη διατήρηση, μέσα σε μια συνεχή και ατελείωτη οικονομική κρίση, της παραγωγικής δύναμης και ανταγωνιστικότητας των εταιριών τους, με τη μέγιστη αξιοποίηση του ανεπτυγμένου εργατικού τους δυναμικού, οι δε χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου με όπλα την εκμετάλλευση πλέον, από τις ίδιες, των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών και της φτηνής εργατικής τους δύναμης, κυριαρχούν προοδευτικά στις παγκόσμιες αγορές, προσελκύοντας το παγκόσμιο κεφάλαιο, το οποίο επενδύει σ' αυτές με μεγαλύτερες αποδόσεις, τις ισχυροποιεί τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά και προωθεί την παγκόσμια οικονομική σύγκλιση των λαών.
Παράλληλα, οι ανεπτυγμένες χώρες έχουν την ανάγκη της διατήρησης του συστήματος του παγκόσμιου πολιτικού ελέγχου, με τη διασφάλιση της λειτουργίας των μηχανισμών, των εξαγορών και της καταστολής, που απαιτούν τεράστιο οικονομικό κόστος. Κόστος, το οποίο με την οικονομική κρίση του ανεπτυγμένου κόσμου και την απώλεια, τής μέχρι τώρα, τεράστιας συμπαράστασης του παγκοσμίου κεφαλαίου ( Τ. Πέρκινς – Οικονομικοί δολοφόνοι), είναι αδύνατο να καλυφθεί. Για την κάλυψή του, το σύστημα «επιτέθηκε» στα εισοδήματα των ίδιων των λαών του. Δημιουργώντας τεράστια χρέη τόσο των κρατών όσο και των πολιτών του, τους οδηγεί σ’ένα φαύλο κύκλο στασιμότητας, υποανάπτυξης και παρακμής. Τα ασθενέστερα εκ των ανεπτυγμένων κρατών, οι χώρες της Ευρωζώνης της νότιας Ευρώπης, αισθάνονται πρώτες το φάσμα της χρεοκοπίας, ενώ τα ισχυρότερα αντέχουν περισσότερο, διότι κατέχουν μεγάλα αποθέματα «οικονομικού λίπους». Μια πτώση όμως αυτών των χωρών, σαν αλυσιδωτή αντίδραση, θα φέρει πρώτα την πτώση των λαών της βόρειας Ευρώπης, όπως φαίνεται και από τα εσπευσμένα μέτρα στήριξής τους, και τελικά και της Αυτοκρατορίας. Γι' αυτό το πρωταρχικό μέλημα των ΗΠΑ είναι η ασφάλεια της Ευρώπης. Όχι από τη δήθεν διεθνή τρομοκρατία ( η οποία είναι δημιούργημα της φαντασίας τους) ή το Ισλάμ, αλλά από την οικονομική χρεοκοπία της (J. Biden Αντ/δρος ΗΠΑ – άρθρο N.Y. Times – Καθημερινή 9.5.2010).
Η χώρα μας προσωρινά διεσώθη από τη χρεοκοπία, με τα μέτρα στήριξής της από την Ευρωζώνη, με την υποχρέωση να εφαρμόσει τα μέτρα σταθερότητας και ανάπτυξης, ενώ έπρεπε από καιρό πριν, βλέποντας την τρομακτική συνεχή αύξηση του δημόσιου χρέους μας από 180 δις € το 2004 σε 280 δις € το 2009, να τα είχαμε εφαρμόσει μόνοι μας. Ο πρώτος όρος, για ν’αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις για την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης, ήταν η δημιουργία μιας νέας ανεξάρτητης στατιστικής υπηρεσίας, για τη συλλογή στοιχείων και την ενημέρωση των υπηρεσιών της Ε.Ε. με αξιόπιστες πληροφορίες. Η χώρα μας, με τα μέχρι τώρα υποβαλλόμενα ψευδή στοιχεία, θεωρήθηκε άκρως αναξιόπιστη. Παρά ταύτα,η αξιοπιστία της χώρας μας δεν βάρυνε στις αποφάσεις της Ε.Ε, για τη χρηματοδότησή της. Αποδείχτηκε εκ των υστέρων, ότι μεγαλύτερη βαρύτητα είχε η υποστήριξη του ευρώ που κινδυνεύει όχι μόνο από την αδυναμία της οικονομίας της χώρας μας αλλά και όλων των χωρών της Ευρωζώνης της νότιας Ευρώπης. Παράλληλα, είναι διάχυτη η βεβαιότητα στους λαούς ότι όλες οι πληροφορίες, όλα τα κρατικά μυστικά, όλων των πολιτικά εξαρτημένων χωρών, όπως η χώρα μας, είναι γνωστά στα κέντρα διοίκησης τόσο της Αυτοκρατορίας όσο και της Ε.Ε.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η αξιοπιστία της χώρας μας απέναντι στους πιστωτές μας την Ε.Ε, το ΔΝΤ και τις διεθνείς τράπεζες, αλλά η αξιοπιστία της χώρας μας απέναντι στο λαό της με τα ψευδή στοιχεία, που του διοχετεύει. Πρόκειται για στοιχεία των λειτουργιών και των λειτουργών του κράτους, που η κυβέρνηση, τα κόμματα, τα συνδικάτα, τα ΜΜΕ και οι πανεπιστημιακοί καθηγητές, τα γνωρίζουν και τα διαφυλάσσουν επιμελώς, για τη διατήρηση της δημοκρατίας των εκλεκτών.
Οι πολίτες στη χώρα μας, όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις που σταθερά δείχνουν τα στοιχεία της, άρχισαν να αντιλαμβάνονται, ότι το πολιτικό μας σύστημα όπως και εκείνων των χωρών της Ευρωζώνης της νότιας Ευρώπης, καταρρέει. Οι δυνάμεις εξουσίας που ελέγχουν και κατευθύνουν τις οικονομικές και λοιπές λειτουργίες του κράτους, μας οδηγούν στην παρακμή και τη χρεοκοπία, Ο διαφαινόμενος κίνδυνος άρχισε πλέον να ενεργοποιεί τα νεκρωμένα πολιτικά κύτταρα των εγκεφάλων μας και να τα πιέζει ν' αναζητήσουν λύσεις σωτηρίας. Και η μόνη λύση είναι η αντικατάσταση του σπάταλου, διεφθαρμένου και παρηκμασμένου πολιτικού συστήματος με ένα νέο, όπου θα αντικατασταθεί η κυριαρχία των τάξεων των εκλεκτών, με τη δημοκρατική αναλογική εκπροσώπηση στην εξουσία όλων των εκτός εξουσίας παραγωγικών τάξεων, με συνεχή διαδικτυακή πληροφόρηση του λαού, με όλα τα αξιόπιστα στοιχεία που του χρειάζονται για να ελέγχει την εξουσία, αλλά και με συνεχή αξιολόγηση της λειτουργίας και των λειτουργών του κράτους,
Οι συνθήκες για την επίτευξη αυτής της πολιτικής αλλαγής άρχισαν να διαμορφώνονται:
α) Με τη συνεχή συρρίκνωση του αριθμού των λειτουργών του κράτους μεγάλο μέρος των οποίων, εκτοπιζόμενων από τον χώρο των δυνάμεων εξουσίας - λόγω των μέτρων σταθερότητας και ανάπτυξης και των συνεχών αποκρατικοποιήσεων – μετατοπίζεται στον εκτός εξουσίας κοινωνικό χώρο και τον ενισχύει.
β) Με τη βεβαιότητα, ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία δεν έχει το ίδιο, με τα ίδια στελέχη του, τη δυνατότητα να δημιουργήσει προϋποθέσεις για την αύξηση της παραγωγικότητας, της παραγωγής και της ανάπτυξης της χώρας μας, αλλά ούτε και της κάθαρσης της διαφθοράς και της διαπλοκής της.
γ) Με την απώλεια της αξιοπιστίας των ΜΜΕ και των πνευματικών μας ηγετών που, με μια πάγια τακτική, στηλιτεύουν μεν το παρηκμασμένο και διεφθαρμένο πολιτικό μας σύστημα, αλλά μη προτείνοντας καμιά εφαρμόσιμη εναλλακτική λύση, στην ουσία το στηρίζουν.
δ) Με την παρακμή των υφιστάμενων κομμάτων και των συνδικαλιστικών οργανώσεων, - του βασικού στηρίγματος του πολιτικού μας συστήματος- που δεν εκπροσωπούν πλέον τις μεγαλύτερες εκτός εξουσίας παραγωγικές κοινωνικές τάξεις.
ε) Με την πίεση του ενεργού, προβληματισμένου, προοδευτικού, πολιτικού δυναμικού προς τα δύο κόμματα εξουσίας, για αναμόρφωση και μετάλλαξή τους από κόμματα εκλεκτών σε κόμματα που θα εκπροσωπούν τις εκτός εξουσίας παραγωγικές κοινωνικές δυνάμεις. Ειδάλλως, υπάρχει κίνδυνος αυτές να αναζητήσουν νέα κόμματα για να τις εκπροσωπήσουν και αυτά θα ακολουθήσουν την πορεία των ασήμαντων «απολιθωμένων» αντιεξελικτικών κομμάτων, της «δεξιάς»- των νοσταλγών της θρησκόληπτης μοναρχίας ή της φασιστικής δικτατορίας- και της «αριστεράς»- του κομμουνιστικού ή του σοσιαλδημοκρατικού κρατισμού-.
Για τη νέα κοινωνική έκρηξη, τη νέα κοινωνική αυτή επανάσταση των εκτός εξουσίας κοινωνικών τάξεων, για την ανάληψη της εξουσίας, δεν υπάρχουν πλέον βίαιες αντιστάσεις, ούτε απαιτούνται βίαιες ανατροπές. Η ανατροπή θα έρθει ήρεμα και ειρηνικά με δημοκρατικές διαδικασίες. Δεν θα υπάρχουν έξωθεν παρεμβάσεις στήριξης του κατεστημένου πολιτικού συστήματος από τις μεγάλες δυνάμεις, που είναι πιστώτριες του χρέους μας. Αντίθετα, με το νέο πολιτικό σύστημα που θα αναδυθεί, είναι βέβαιη η οικονομική ανάπτυξη της χώρας, που θα εξασφαλίσει τα κεφάλαια τους, αλλά και ως πειραματόζωο θα δώσει ιδέες για τις δικές τους κοινωνικές αλλαγές.
Είναι ίσως μια ιστορική «τυχαιότητα» η χώρα που δημιούργησε τη δημοκρατία του «υπερχώρου», την δημοκρατία των εκλεκτών, να έχει το προνόμιο της κατάργησής της και της ατικατάστασής της με μια νέα δημοκρατία όλων των κοινωνικών τάξεων, που θα οδηγήσει τους λαούς στη νέα ψηφιακή εποχή που ανατέλλει. - eleftherovima