Μέσα στο διαστελλόμενο κοινωνικό σύμπαν, όλες οι κοινωνικές ομάδες, σε κάθε χρονική στιγμή, μπορούν από ιδιαίτερη οπτική γωνία να παρακολουθούν τις σημερινές πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις και τις αλληλοσχέσεις τους για να προσδιορίζουν τη θέση τους και ενδεχομένως να προβλέπουν το μέλλον τους. Η σωστή εκτίμηση της ταυτότητας κάθε κοινωνικής ομάδας ή λαού, η κοινωνική τους θέση στο κόσμο καθώς και η γνώση των νόμων εξέλιξης της κοινωνίας, τους δίνουν τη δυνατότητα, σε κάθε χρονική περίοδο, να επιλέγουν φίλους – συμμάχους και να σχηματίζουν ομοειδείς ομάδες ώστε, ισχυροποιούμενες, να αγωνίζονται για την εξυπηρέτηση κοινών συμφερόντων τους.
Έτσι, με μια οριζόντια θεώρηση, όσον αφορά στη ταυτότητα των λαών, σχηματίζονται συνασπισμοί κρατών, κοινών συμφερόντων, αλλά και ίδιων πολιτικό – θρησκευτικών επιπέδων, που αποτελούν πόλους δύναμης, όπως η Αυτοκρατορία, η Ε.Ε., το Ισλάμ, ο κομμουνιστικός κόσμος, οι δημοκρατίες της Λατ. Αμερικής κλπ., και αλληλοσυγκρούονται για την κατάκτηση ισχυρότερης θέσης στον παγκόσμιο πολιτικό – οικονομικό χώρο. Με μια κάθετη όμως θεώρηση, εντός των δομών της κοινωνίας κάθε λαού, οι κοινωνικές του τάξεις αλληλοσυγκρούονται με άλλης μορφής αγώνες, για την κατάκτηση ισχυρότερης θέσης στον περιορισμένο κρατικό τους μικρόκοσμο και όπου κατά τη διάρκεια των 5 – 6 αιώνων της βιομηχανικής εποχής σε όλα τα κράτη της γης και με οποιοδήποτε πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης, έχουν επικρατήσει να κυβερνούν οι τάξεις των εκλεκτών, οι τάξεις του «υπερχώρου». Αλλά ενώ φαίνεται ότι αγωνίζονται ανεξάρτητα, στην πραγματικότητα η παγκόσμια πολιτική τους θέση και οι ιδεολογικές κυρίως σχέσεις και αλληλοβοήθειες διαπερνούν σε οριζόντιο επίπεδο όλες τις κοινωνίες, όλων ανεξαιρέτως των κρατών, ανεξάρτητα από τα πολιτικά τους συστήματα διακυβέρνησης και κάθε επιτυχία μιας κοινωνικής τάξης διαχέεται, και κλονίζει τις παγκόσμιες ταξικές ισορροπίες.
Στις αλληλοσυγκρούσεις των κοινωνιών, τόσο σε οριζόντια όσο και σε κάθετη διάταξη, υπάρχουν κύριοι κανόνες – νόμοι απαράβατοι, αποδειγμένοι από την ιστορία, όπως : α) Καμιά δύναμη, όσο ισχυρή και αν είναι, δεν μπορεί αποκαλύπτοντας τη μορφή της να επικρατήσει παγκόσμια και να επιβάλει το καθεστώς της. Δυνάμεις της πάλης των αντιθέτων, νομοτελειακά, θα την εξοντώσουν. (Γι’αυτό και δεν το επιχείρησε και η Αυτοκρατορία παρά του ότι είχε όλες τις προϋποθέσεις). β) Τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις δεν τις επιφέρουν ποτέ οι κυρίαρχες τάξεις αλλά οι κυριαρχούμενες. Μόνον αυτές, ενεργοποιούμενες, επιταχύνουν τον πολιτικό χρόνο εξέλιξης, ανατροπής, και κοινωνικών αλλαγών. γ) Οι αλλαγές των πολιτικών κατεστημένων γίνονται πάντα με την ενημέρωση των κυριαρχούμενων τάξεων, με τα απόκρυφα από το σύστημα κοινωνιομετρικά στοιχεία που αποκρύπτουν το μέγεθος της διαφθοράς και της διαπλοκής του: καταλύτης ωστόσο της ενεργοποίησης τους είναι το θίξιμο των οικονομικών και κοινωνικών τους συμφερόντων. (Ανατολ. Φρανς.Η ανταρσία των αγγέλων κατά του Θεού.). δ) Οι πολιτικές αλλαγές πραγματοποιούνται πάντοτε σε περιόδους οικονομικών κρίσεων όπου οι κυρίαρχες τάξεις, επειδή μειώνεται ο συνολικός όγκος του εθνικού πλούτου, μετατρέπονται σε αρπακτικά, που συγκρούονται ανελέητα για να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους ή να χάσουν όσο το δυνατό λιγότερα, αφού εξαντλήσουν κάθε δυνατότητα οικονομικής αφαίμαξης των κυριαρχούμενων τάξεων. Οι πιο ισχυρές κοινωνικές τάξεις, των πολιτικών μηχανισμών, (πολιτικοί, συνδικαλιστές), των κατασταλτικών μηχανισμών (ένστολοι, δικαστές) και των μηχανισμών ιδεολογικής καταστολής και χειραφέτησης (εκκλησία, ΜΜΕ και πανεπιστημιακό καθηγητικό ιερατείο), θα είναι οι τελευταίες των οποίων τα συμφέροντα θα πληγούν γιατί είναι οι στυλοβάτες του συστήματος της δημοκρατίας του «υπερχώρου» και όσο αυτός θα υπάρχει, αυτές θα ευημερούν.
Αλλά όσο μεγαλύτερη είναι η οικονομική κρίση σε διάρκεια και ένταση, τόσο περισσότερο θα δημιουργούνται δυνάμεις μίσους και εκδίκησης από τις κοινωνικές κυρίως τάξεις των κυβερνώντων που θα αποκλείονται από τη διανομή του πλούτου, θα θίγονται καίρια συμφέροντά τους και θα οδηγούνται υποχρεωτικά σε συμμαχία με τις κυβερνώμενες τάξεις ισχυροποιώντας τες, ενημερώνοντάς τες με απόκρυφες κυβερνητικές πληροφορίες που κατέχουν και συμμετέχοντας σε κινήσεις ανατροπής και καταστροφής των πρώην συμμάχων τους (Σύνδρομο Σαμψών).
Το παγκόσμιο σύστημα χειραφέτησης με ηγέτη την Αυτοκρατορία και βασικά εργαλεία τα ΜΜΕ και την πανεπιστημιακή καθηγεσία, κατευθύνουν την παγκόσμια πολιτική σκέψη σε δύο κατευθύνσεις: α) Στη μείωση ή καταστροφή των «πολιτικών εγκεφαλικών κυττάρων» των πολιτών, με όλο το σύστημα παραπλάνησης και εξαπάτησης που διαθέτουν και β) Στη καθοδήγηση των υπολοίπων πολιτικά σκεπτόμενων να παρακολουθούν τις πολιτικές εξελίξεις από την οπτική γωνία των πολυπολικών κέντρων. Δηλαδή, να εντάσσονται ιδεολογικά σε κάποιο από τα σχηματιζόμενα κέντρα πολιτικής δύναμης και να συμμετέχουν στους αγώνες τους για «ζωτικό χώρο». Έτσι τους απομακρύνουν από το κύριο πολιτικό πρόβλημα που βρίσκεται εντός των κρατών, και είναι οι ταξικές τους σχέσεις εξουσίας.
Όλο το σύστημα της πανεπιστημιακής καθηγητικής βιβλιογραφίας που αφορά στη πολιτική, την οικονομία, την κοινωνιολογία και τη φιλοσοφία των τελευταίων ετών, καθώς και οι αναλύσεις των ΜΜΕ, είτε προερχόμενες από τα «γεράκια του μονοπολισμού» (Χάντιγκον, Νάϊ, Κέϊγκαν, Φουκουγιάμα, Κίσιγκερ κλπ.) είτε από τις «περιστερές του πολυπολισμού» (Κάπσαν, Ρίφκιν, Τσόμσκι, Κένεντι, Χάμπερμας, Τόντ κλπ.) κατευθύνουν την πολιτική σκέψη σε θέσεις αντιθέσεων των πολιτικών πόλων. Αυτοκρατορία – Ε.Ε., Αυτοκρατορία – Τρομοκρατία, Αυτοκρατορία – Κίνα, Δυτικός κόσμος – Ανατ. Ασία κλπ. Πρόκειται για ένα σύστημα ιδεών, ευφυέστατα παραπλανητικό που οδηγεί στο ύψιστο εξελικτικό πολιτικό δημιούργημα της βιομηχανικής εποχής, τη δημοκρατία του «υπερχώρου», στη δημοκρατία των εκλεκτών δηλαδή στο σύστημα με το οποίο πιστεύουν ότι με ορισμένες βελτιώσεις θα κυβερνηθεί ο κόσμος κατά την επόμενη χιλιετία.
Θα επιχειρήσουμε όμως να παρατηρήσουμε τον κόσμο από μια άλλη οπτική γωνία, τη μόνη που μας αφορά και μας ενδιαφέρει: αυτή των Ευρωπαίων της Ευρωζώνης της Νότιας Ευρώπης, και όχι των Ευρωπαίων της Κεντρικής ή της Ανατολικής (με άλλες κοινωνικές δομές και εξαρτήσεις), που έχουν σημαντικές οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές ομοιότητες, ώστε να αποτελούν ένα ενιαίο γαιοπολιτικό χώρο με ενιαία πολιτική ταυτότητα που αποδεικνύεται από τα εξής :
α) Η οικονομική θέση των κρατών τους οδηγήθηκε, από τους ίδιους πολιτικούς και κοινωνικούς μηχανισμούς στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, με τεράστια εθνικά χρέη των οποίων οι τόκοι τα εξοντώνουν και για τα οποία δεν υπάρχει κανένα πολιτικό πρόγραμμα μείωσης από κανένα κυβερνητικό τους σχηματισμό. Πρόγραμμα που για να είναι αξιόπιστο πρέπει να καθορίζονται, με ακρίβεια, όλες οι σημερινές κοινωνικο-οικονομικές θέσεις κάθε λαού με ακριβή στοιχεία και αριθμούς καθώς και η μετάβαση τους σε βελτιωμένες θέσεις προσδιορισμένες και αυτές με ακριβή στοιχεία και αριθμούς, σε καθορισμένα χρονικά διαστήματα αλλιώς δε πρόκειται για πρόγραμμα-σχέδιο αλλά για ευχολόγιο. Η Ε.Ε.( ο κεντρικός της πυρήνας) δεν είναι άμοιρη των ευθυνών της, επειδή γνώριζε την επί πολλά χρόνια προοδευτική αύξηση των χρεών τους και την καταστρατήγηση του συμφώνου σταθερότητας, ενώ υπάρχουν υπόνοιες σκόπιμης αδιαφορίας.
β) Σε όλα τα κράτη τους διατηρούνται ανέπαφοι οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί καταστολής, κατάλοιπα των προ της ένταξης στην Ε.Ε. δικτατορικών διακυβερνήσεων ή ολοκληρωτικών πολιτικών κατεστημένων που τα οδήγησαν, με τη διαφθορά και την διαπλοκή τους, με τα πανίσχυρα κρατικοδίαιτα οικονομικά συμφέροντα, στην υπερχρέωση, στη μείωση της παραγωγικότητας και της προοδευτικής αποδυνάμωσής τους στο διεθνή ανταγωνισμό.
γ) Σε όλα αυτά τα κράτη ο πολιτικός τους χώρος αποτελείται από τα ίδια σχεδόν κύρια πολιτικά κόμματα, της φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας που εναλλάσσονται στην εξουσία, με συμπλήρωμα ορισμένα μικροκόμματα, κατάλοιπα εξαφανισμένων πολιτικών συστημάτων που όλα μαζί εκπροσωπούν και στηρίζουν το επικρατούν ύψιστο πολιτικό σύστημα του τέλους της βιομηχανικής εποχής, της δημοκρατίας του «υπερχώρου», ή της δημοκρατίας των εκλεκτών.
δ) Σε όλα τα κράτη τους δημιουργείται και διογκώνεται ο πολιτικός χώρος του «κανένα». Πρόκειται για τον πολιτικό χώρο των πιο εξελιγμένων πολιτών που άντεξαν την αποϊδεολογοποίηση και τη χειραφέτηση, αντιστέκονται και απομακρύνονται από τα υφιστάμενα κόμματα που δεν μπορούν και δεν θέλουν να τους εκπροσωπήσουν, και είναι έτοιμοι για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού χώρου, με νέο κόμμα που θα εκπροσωπεί όλες τις μόνιμα κυριαρχούμενες κοινωνικές τάξεις, για την επίτευξη μιας «θεσμοθετημένα αναλογικής δημοκρατίας όλων των κοινωνικών τάξεων», της μόνης δημοκρατίας, όπου οι κοινωνικές τάξεις θα συμμετέχουν στον έλεγχο της εξουσίας, την αξιολόγηση των στελεχών και την πάταξη της διαφθοράς και των προνομίων της. Ένα νέο κόμμα που για να επιτύχει τον στόχο του θα πρέπει να είναι και αυτό δομημένο με θεσμοθετημένη αναλογική εκπροσώπηση όλων των κοινωνικών τάξεων τόσο στους μηχανισμούς του, όσο και στους εκπροσώπους του, στα συνέδρια, στην κεντρική του επιτροπή και στο εκτελεστικό του γραφείο, σε αντίθεση με τα κόμματα της χώρας μας που το σύνολο των στελεχών τους είναι κρατικοδίαιτοι θεσιθήρες.
Από την οπτική αυτή γωνία βλέπουμε ότι οι χώρες της νότιας Ευρώπης, με οποιαδήποτε κυβέρνηση, οδηγούνται σε χρεοκοπία ή σε έσχατη παρακμή ακόμη και σε μείωση της εθνικής τους κυριαρχίας και ότι η μόνη διέξοδος είναι η ανατροπή του χρεοκοπημένου για το γαιοπολιτικό αυτό χώρο συστήματος της δημοκρατίας του «υπερχώρου», με μια νέα δημοκρατία όλων των κοινωνικών τάξεων, αφού έχουν δημιουργηθεί οι κατάλληλες συνθήκες για την ενεργοποίηση των μηχανισμών της αλλαγής, όπως :
α) Κατάλληλος πολιτικός χρόνος. Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου διαδραματίζονται δύο παράλληλοι και αλληλοεξαρτώμενοι ιδιόμορφοι πόλεμοι: 1) Η τεράστια οικονομική κρίση που θα εντείνεται προοδευτικά λόγω της αύξησης των τιμών των καυσίμων που δραματικά εξαντλούνται και της τερατώδους διαφοράς του συγκριτικού πλεονεκτήματος των εργατικών χεριών της Ανατ. Ασίας που συντρίβουν προοδευτικά όλους τους τομείς βιομηχανίας της Δύσης, λόγω της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους, στις υποχρεωτικά με ίσους όρους αγορές, λόγω παγκοσμιοποίησης. 2) Η εξοντωτική πάλη δολαρίου – ευρώ που εντείνεται με τη συμμετοχή κυρίως της Κίνας αλλά και της Ρωσίας και άλλων πετρελαιοπαραγωγών κρατών που ζητούν την αποκαθήλωση του δολαρίου από κύριο παγκόσμιο νόμισμα και την αντικατάστασή του με δέσμη νομισμάτων όπου κύρια θέση κατέχει και το Ευρώ.
β) Ισχυροί σύμμαχοι, όπως οι χώρες της κεντρικής Ευρώπης που αντιλαμβάνονται ότι η οικονομική κοινωνική και πολιτική σύγκλιση των χωρών τους με τις χώρες της Νότιας Ευρώπης είναι αδύνατη με την παρούσα άθλια οικονομική τους θέση και την πολιτική τους εξάρτηση από την Αυτοκρατορία. Η οικονομική αποκατάστασή τους καθώς και η πολιτική τους ανεξαρτησία εξασφαλίζονται μόνο με την ανατροπή των κοινωνικών δομών τους, οπότε και η υποστήριξη των δυνάμεων ανατροπής είναι υποχρεωτική, από τις κεντρικές δυνάμεις της Ευρώπης, εφόσον έχουν στόχο τη δημιουργία μιας ισχυρής Ομόσπονδης Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας, τουλάχιστον των χωρών της Ευρωζώνης, με μια επανίδρυση της ΕΕ που θα συμπεριλάβει στο χώρο της, χώρες που είναι έτοιμες, εφόσον πληρούν τα προσόντα, να ομοσπονδιοποιηθούν και να συγκλίνουν πολιτικά με αυτήν.
γ) Αντιδράσεις. Οι κοινωνικές εξελίξεις της δημοκρατίας του «υπερχώρου» έχουν εξασφαλίσει, στις εξελιγμένες κοινωνίες του γαιοπολιτικού χώρου της Νότιας Ευρώπης, την αποδυνάμωση των κατασταλτικών μηχανισμών που δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να αντιδράσουν βίαια και δυναμικά σε μια ενδεχόμενη δημοκρατική ανατροπή του κοινωνικού συστήματος.
δ) Τα “οπλικά συστήματα” που θα χρησιμοποιηθούν από τους αντιπάλους σχετίζονται με το χώρο των ιδεών και την εκμετάλλευση πληροφοριών. Από τη μια πλευρά βρίσκεται: 1) Όλο το παγκόσμιο ιδεολογικό σύστημα του υπερ-κυβερνοχώρου, υπό την ηγεσία του «ιερατείου» του, στο οποίο την πιο σημαντική θέση κατέχει το κρατικοδίαιτο πανεπιστημιακό καθηγητικό προσωπικό. 2) Τα απόλυτα εξαρτημένα ΜΜΕ που, λόγω της προοδευτικής αποκάλυψης της αναξιοπιστίας τους και του ελεεινού ρόλου της δόλιας παραπλάνησης και εξαπάτησης των πολιτών επιχειρηματικά παρακμάζουν, σε τέτοιο βαθμό που, φθάνοντας στον έσχατο εξευτελισμό, ορισμένα πολιτικά φύλλα για να πουληθούν, προσφέρουν απίθανα ανταλλάγματα. Η μόνη σωτηρία των επιχειρήσεών τους είναι να αρχίσουν με ένα μέρος των συνεργατών τους, να τοποθετούνται στο αντίπαλο στρατόπεδο, όπου και υπάρχει άφθονο πολιτικό αναγνωστικό κοινό που θα τονώσει τα οικονομικά τους, χωρίς ανταλλάγματα και θα ανυψώσει την ηθική των στελεχών τους, που, αναγκασμένα να υποστηρίζουν τους υφιστάμενους πολιτικούς χώρους, έχουν εμποτιστεί από τη ρυπαρότητά τους. 3) Τα πολιτικά κόμματα χωρών, πλήρως αποϊδεολογοποιημένα, χωρίς καμιά συγκεκριμένη ταξική θέση και που η συγκεκριμένη με ακριβείς αριθμούς πολιτική τους τοποθέτηση, έχει αντικατασταθεί με μια ασύλληπτη, αόριστη φιλολογία. Πολιτικά κόμματα που τα συνέδριά τους αντί να είναι εστίες χάραξης πολιτικής, μετατράπηκαν σε φιέστες εκλογής αρχηγών που τελικά οι προσωπικές τους ικανότητες δεν παίζουν ουσιαστικό ρόλο στην πολιτική.
Από την άλλη πλευρά, βρίσκονται οι δεξαμενές σκέψης των μη εξαρτημένων - από τους μηχανισμούς του δημοσίου - πολιτών, ο φοιτητικός και ο καλλιτεχνικός κόσμος καθώς και οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις που παραμένουν σκεπτόμενες, παρακολουθούν τις εξελίξεις και αντιστέκονται.
Η νέα ψηφιακή εποχή του 3ου κύματος που ανατέλλει και αντικαθιστά τη βιομηχανική εποχή του 2ου κύματος θα δημιουργήσει, νομοτελειακά, τη δική της «νέα αναγέννηση», με εκρηκτικές και ποιοτικές ανατροπές σε όλους τους κοινωνικούς τομείς, της πολιτικής, της οικονομίας και των παραγωγικών σχέσεων ,καθώς και της επιστήμης και της τέχνης, όσο και αν την καθυστερήσει αντιδρώντας ο «νέος μεσαίωνας». - eleftherovima

Βασικός νόμος εξέλιξης της κοινωνίας είναι, ότι καμιά δύναμη δεν μπορεί, όσο κολοσσιαία και αν είναι, αποκαλύπτοντας τη μορφή της, να επικρατήσει και να δημιουργήσει πάγιο καθεστώς, παγκόσμιο ή εθνικό, οποιασδήποτε μορφής διακυβέρνησης, κάτω από την εξουσία της. Η κοινωνία, εξελισσόμενη νομοτελειακά, δημιουργεί "αντισώματα",δηλαδή εστίες δύναμης της "πάλης των αντιθέτων" για την καταπολέμηση και τη συντριβή της κάθε πάγιας εξουσίας (Ηράκλειτος, Χέγκελ).
Η εξελικτική πορεία των κρατών κατά τη βιομηχανική εποχή του 2ου κύματος μας αποκάλυψε στην πράξη ένα νέο κοινωνικό νόμο, το νόμο του "κοινωνικού χρόνου εξέλιξης" που ενεργοποιείται και επιταχύνεται μόνο από τις εκτός εξουσίας παραγωγικές δυνάμεις που, είτε με βίαιες, είτε με ειρηνικές μορφές ανατρεπτικών ενεργειών, με την υποκίνηση ή συνεργασία ενός μέρους των τάξεων συντεχνιών εξουσίας, διεκδικούν συμμετοχή σ'αυτήν και μεγαλύτερο μέρος του εθνικού πλούτου. Μέσα στο διαστελλόμενο κοινωνικό σύμπαν, κάθε εξελικτική πορεία και κάθε πολιτική αλλαγή που επιτελείται σε κάθε κοινωνικό-τεκτονικό επίπεδο, περιλαμβάνει, μέσα στο νεοδημιουργούμενο νέο μοντέλο εξουσίας, και ένα μεγάλο μέρος από το παλιό, το οποίο προσαρμόζεται, αναμορφώνεται, συναλλάσσεται με το νέο και ενσωματώνεται σε αυτό.
Για το λόγο αυτό, οι διοικούντες "Κοσμοκράτορες και Εθνοκράτορες" κύριοι του συσσωρευμένου και οργανωμένου κεφαλαίου, αποκρύπτουν επιμελώς τις δομές των μηχανισμών της εξουσίας τους και φροντίζουν να ηρεμούν τις εκτός εξουσίας παραγωγικές δυνάμεις, ώστε να κρατούν σε αδράνεια τον "πολιτικό χρόνο εξέλιξης".
Κάθόλη τη διάρκεια της βιομηχανικής εποχής, από την ίδρυση των σύγχρονων κρατών μέχρι τις μέρες μας, σε όλα τα κράτη, ίδιες δομές εξουσίας, αποτελούμενες από τις ίδιες κοινωνικές τάξεις και συντεχνίες, διοικούν με διάφορες μορφές και συσχετισμούς πολιτικής ισχύος. Επειδή όμως με τις διάφορες πολιτικές διοίκησης, Μοναρχία, Φασισμός, Δικτατορίες, Κομμουνισμός (όπως τελικά διαμορφώθηκε), οι άρχουσες τάξεις μορφοποιήθηκαν και στοχοποιήθηκαν δημιουργώντας επικίνδυνες αντιδράσεις ανατροπής τους από το μεγαλύτερο μέρος του εκτός εξουσίας λαού και έτσι αναγκάστηκαν εκ των πραγμάτων να καταλήξουν στην τελική μορφή πολιτικής διοίκησης, τη δημοκρατία. Πρόκειται για τη δημοκρατία των αρχουσών κοινωνικών τάξεων, κατ΄ αρχάς στους πιο ανεπτυγμένους και επικίνδυνα άτακτους πολιτικά λαούς και στη συνέχεια στους αναπτυσσόμενους, στοχεύοντας στην παγκόσμια επικράτησή της και ελπίζοντας ότι με αυτό το πολιτικό σύστημα θα πετύχουν το τέλος της ιστορίας (Φ. Φουκουγιάμα) και την παγκόσμια αρμονία και ηρεμία.
Καθόλη τη διάρκεια της βιομηχανικής εποχής, σε όλα τα κράτη και σε όλες τις πολιτικές τους μορφές διακυβέρνησης, κύριοι άξονες και στυλοβάτες στήριξης της κεντρικής εξουσίας αλλά και συμμέτοχοι στη διεκδίκηση μεριδίων του εθνικού πλούτου ήταν : ο στρατός και τα σώματα ασφαλείας, η δικαιοσύνη, η θρησκευτική ηγεσία και, κατά τα τελευταία χρόνια, τα ΜΜΕ. Η βιομηχανική όμως εποχή βαδίζει προς το τέλος της και ανατέλλει η νέα ψηφιακή εποχή ή εποχή της πληροφορίας. Οι περισσότερες παραγωγικές και κοινωνικές λειτουργίες της προοδευτικά παρακμάζουν, συρρικνώνονται και τείνουν, ως πολιτικές δυνάμεις, προς εξαφάνιση. Η δύναμη της πολιτικής εξουσίας, στην τελευταία ύψιστη βαθμίδα πολιτεύματός της "δημοκρατίας του υπερχώρου", υποβαθμίζεται από την αναγκαστική απολογητική διαδικασία των αλλεπάλληλων εκλογών, ενώ τα λοιπά πολιτεύματα αποτελούν πλέον ιστορία ή διατηρούνται ακόμη σε λαούς με χαμηλή κοινωνική ανάπτυξη. Η στρατιωτική δύναμη και η δύναμη των σωμάτων ασφαλείας προοδευτικά εξασθενούν. Έχουν εκλείψει στο μεγαλύτερο μέρος του ανεπτυγμένου κόσμου των "Δημοκρατιών" τόσο οι εξωτερικοί όσο και οι εσωτερικοί κίνδυνοι, με αποτέλεσμα οι μετοχές τους στην εξουσία να ελαχιστοποιούνται. Ακόμη και στην στρατοκρατική Αυτοκρατορία με την αλλαγή της πολιτικής της από τη "μονομέρεια" στην "πολυμέρεια", έγινε εμφανής ο περιορισμός και η μείωση της ισχύος της.Η δικαιοσύνη, αμφισβητούμενη, ελεγχόμενη και διαπλεκόμενη με την εξουσία, υποβαθμίζεται σε μια απλή κρατική υπηρεσία, με εντατικοποίηση του ελέγχου των οργάνων της, τα περισσότερα εκ των οποίων, έχουν εθιστεί στην απληστία και τη διαφθορά. Η θρησκευτική επιρροή εξαφανίζεται με την εξέλιξη της επιστήμης και το διαχωρισμό κράτους – εκκλησίας.Τα ΜΜΕ παρακμάζουν παγκοσμίως και συρρικνώνονται ως αναξιόπιστα. Οι κοινωνικές επιστήμες της έρευνας, της πολιτικής και της φιλοσοφίας έχουν νεκρωθεί, διωκόμενες από το "σύστημα" που εξαφάνισε ακόμη και τις κλασικές σπουδές που αναπτύσσουν την έρευνα και την πολιτική λογική.
Στο τέλος της εποχής του 1ου κύματος, η παρακμή των δομών της και η αμφισβήτησή της από τη νεοεμφανισθείσα βιομηχανική εποχή του 2ου κύματος και των δυνάμεων της Αναγέννησης στον προηγμένο Ευρωπαϊκό κόσμο, την ανάγκασε σε περιχαράκωση και δημιουργία τρομερών δυνάμεων αντίστασης σε κάθε νεωτερισμό και εξέλιξη, δηλαδή στον μεσαίωνα, με πρωταγωνιστή το πνευματικό θρησκευτικό κατεστημένο που εξ ανάγκης είχε διογκωθεί. Τον τρομερό αυτό μεσαίωνα, όπου οι χριστιανικές ηγεσίες κατασκεύασαν ένα ασφυκτικό κλοιό πεποιθήσεων, ότι ανώτερες δυνάμεις, δημιούργησαν την αρμονία του κόσμου όπου ένας αριθμός προικισμένων ατόμων διοικεί και οι υπόλοιποι διοικούνται, πράγμα που δεν επιδέχεται απόδειξης. Ο Σ. Φρόιντ συνεχίζει ότι : "Αποδείχτηκε όμως κατά την Αναγέννηση και την εξέλιξη της επιστήμης ότι οι θρησκευτικές αυτές πεποιθήσεις είναι ασύμβατες με την πραγματικότητα και ότι είναι αυταπάτες".
Στη σημερινή εποχή, όλες οι ενδείξεις φανερώνουν ότι η εποχή του 2ου κύματος της βιομηχανικής εποχής έφθασε στα όρια της ανάπτυξής της και ότι άρχισαν να εμφανίζονται σημάδια της παρακμής και της αντικατάστασής της από την εποχή του 3ου κύματος, της ψηφιακής εποχής, της πληροφορίας. Οι ίδιες, ανάλογες συνθήκες περιχαράκωσης και επιβράδυνσης των εξελίξεων που οδηγούν στη νέα εποχή, δημιουργούν το "νέο μεσαίωνα" της βιομηχανικής εποχής που υπερασπίζεται τις ίδιες ακριβώς κοινωνικές θέσεις και αρχές του πρώτου μεσαίωνα, για τον οποίο ισχύουν και πάλι οι ίδιες θέσειςτου Σ. Φρόιντ. Η διαφορά όμως του 2ου Μεσαίωνα από τον πρώτο είναι ότι εξελίχτηκαν οι μηχανισμοί καταστολής των δυνάμεων ανατροπής του. Ο Κ. Μαρξ τις ονομάζει “απαράγωγες τάξεις” και υπολογίζει ότι καταναλώνουν το 1/3 του χρονιάτικου εθνικού προϊόντος (Κεφάλαιο - Τόμος Β΄ Γυροβολιά του κεφαλαίου).
Λόγω της υποβάθμισης της αξιοπιστίας του θρησκευτικού πνευματικού κατεστημένου - κυρίως στους πιο ανεπτυγμένους χριστιανικούς λαούς των δημοκρατιών - από την επιστήμη, το όλο σύστημα εξουσίας "Κοσμοκράτορες και Εθνοκράτορες", κάτοχοι του συσσωρευμένου παγκόσμιου πλούτου και δύναμης, αντικατέστησε το θρησκευτικό ηγετικό πνευματικό κατεστημένο με το κατεστημένο της συντεχνίας των πανεπιστημιακών καθηγητών, ηγητόρων του όλου συστήματος της σκοταδιστικής εκπαίδευσης και χειραφέτησης. Πρόκειται για μια νέα πανίσχυρη κοινωνική τάξη – συντεχνία που προοδευτικά αποσπά την ηγεμονία σε όλους τους χώρους χειραφέτησης και πολιτικοκοινωνικών λειτουργιών. Εξουσιάζει ή καθοδηγεί όλους τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς της πολιτικής, των ΜΜΕ, της σκοταδιστικής παιδείας, και διεισδύει στους μηχανισμούς βίαιης καταστολής και στη δικαιοσύνη. Κύριος στυλοβάτης του "νέου μεσαίωνα", υπεραναπτύχθηκε ευφυώς από το σύστημα, ως το πιο αξιόμαχο φράγμα αντιμετώπισης της εξέλιξης και της "νέας αναγέννησης". Η νέκρωση κάθε κοινωνικής ιδεολογίας - κυρίως Μαρξιστικής ή Σοσιαλιστικής που αποδείχτηκαν ουτοπικές - απογοήτευσε το σύνολο της αριστερής καθηγητικής διανόησης και ενέταξε τα στελέχη της στο σύστημα, μετατρέποντάς τα σε άπληστους, ματαιόδοξους και κρατικοδίαιτους καριερίστες όπως το σύνολο της συντεχνίας. Στα ΜΜΕ, στον έντυπο κυρίως τύπο, έχουν επικρατήσει πλήρως . Αντικαθιστούν προοδευτικά, στα εβδομαδιαία κυρίως έντυπα που ακόμη διατηρούν κάποια αναγνωσιμότητα, τους πολιτικούς ερευνητές και πολιτικούς δημοσιογράφους που το επάγγελμα τους τείνει προς εξαφάνιση. Με εξαιρετική ιδιοφυία γεμίζουν τις πολιτικές στήλες με επαναλαμβανόμενα κοινότυπα, ανούσια δυσνόητα και αποπροσανατολιστικά πονήματα, για την πολιτική, οικονομική και περιβαλλοντική κρίση, κατακεραυνώνοντας τα κακώς κείμενα, χωρίς να προτείνουν καμιά λύση που θα έθιγε το σύστημα, αλλά ενισχύουν τις θέσεις της συντεχνίας τους, μεταξύ των αρχουσών τάξεων, για τη διατήρηση των κεκτημένων τους, στη λυσσώδη πάλη λεηλασίας του εθνικού πλούτου που προοδευτικά, λόγω κρίσης, μειώνεται.
Ο φοιτητικός κόσμος των ανεπτυγμένων κυρίως χωρών αισθάνεται, με το αγνό και αλάνθαστο ένστικτό του, την εξελικτική μεταβολή του καθηγητικού σώματος που, από πηγή εκπομπής ελπίδας, γνώσης και πνευματικής ανάτασης, μετατρέπεται σε ένα “μεσαιωνικό ιεροεξεταστικό μηχανισμό” χειραφέτησης και καταστολής της ερευνητικής επαναστατικότητας του πνεύματός τους και γι’ αυτό τους αντιμετωπίζει ανάλογα. Η νέα αυτή πανίσχυρη κατασταλτική συντεχνία δεν διογκώθηκε και εξελίχθηκε τυχαία από το σύστημα. Είναι η πιο κατάλληλη πνευματική δύναμη να χειριστεί το μεγαλύτερο όπλο της σύγχρονης εποχής, την πληροφορία.. Η νέα αυτή ηγετική συντεχνία είναι πλέον, διαχειρίστρια της μεγαλύτερης οικονομικής και πολιτικής δύναμης που συγκέντρωσε η ανθρωπότητα. Επεξεργάζεται τεράστιους όγκους πληροφοριών που αποκτήθηκαν με τεράστιες οικονομικές δαπάνες, με θεμιτά ή αθέμιτα μέσα. Με το σύνολο των εξαγορασμένων από το σύστημα ΜΜΕ, πλασάρει τις πληροφορίες με ύψιστη ευφυΐα, στις κατάλληλες δόσεις, για την όσο το δυνατό μεγαλύτερη παραπλάνηση και συσκότιση των πολιτών.Με την πάροδο των χρόνων, καταλαμβάνει δεσπόζουσα θέση στους διοικητικούς – πολιτικούς μηχανισμούς του συστήματος, αναλαμβάνει καθοριστικό ρόλο στους κατασταλτικούς μηχανισμούς χειραφέτησης και νέκρωσης των εγκεφαλικών πολιτικών κυττάρων των πολιτών, με την εφαρμογή του "χρυσού κανόνα" λειτουργίας του "συστήματος", την υποκρισία, το δόλο, την παραπλάνηση και την εξαπάτηση που γίνεται πλέον το έμβλημα του κλάδου και δικαιωματικά πλέον ηγείται όλων των δυνάμεων εξουσίας, στον αγώνα τους κατά της "νέας αναγέννησης".
Η βιομηχανική εποχή βαδίζει στον 6ο περίπου αιώνα ύπαρξής της. Χρονικό διάστημα ασήμαντο στην κοινωνική ιστορία του ανθρώπου. Στα πιο ανεπτυγμένα επίπεδα παραγωγικών, οικονομικών, πολιτικών και πολιτιστικών λειτουργιών, στα κράτη κυρίως του Ευρωπαϊκού χώρου, οι κοινωνίες τους έφθασαν στο ύψιστο σημείο τόσο των δομών παραγωγής, όσο και των δομών διοίκησης και διάθεσης του εθνικού πλούτου. Αποδοκίμασαν και απέρριψαν, μετά από μεγάλους κοινωνικούς αγώνες και πολέμους, όλα τα εμφανισθέντα πολιτικά – φιλοσοφικά συστήματα και κατέληξαν στο τελευταίο, τη "δημοκρατία του υπερχώρου". Τη "δημοκρατία των εκλεκτών". Την δημοκρατία όπου σε όλο το χώρο της Ευρώπης, δύο ίδια σε πρόγραμμα και ιδεολογία κόμματα Σοσιαλ – φιλελευθερισμού, εναλλάσσονται στην εξουσία και μερικά ασήμαντα μικροκόμματα νοσταλγών προηγούμενων πολιτικά ιστορικών απολιθωμάτων συμπληρώνουν το πολιτικό έκτρωμα. Το όλο όμως σύστημα άρχισε να αμφισβητείται γι' αυτό άρχισε να περιχαρακώνεται με το "μεσαίωνά" του. Δημιουργούνται, στο πιο εξελιγμένο κυρίως πολιτικό επίπεδο - το ευρωπαϊκό, συνθήκες άρνησής του όπως :
α) Η συνεχής οικονομική καχεξία και κρίση που οφείλονται στην αύξηση του κόστους ενέργειας και τον ανταγωνισμό των λαών της Ανατ. Ασίας, με το τεράστιο συγκριτικό πλεονέκτημα της φθηνής εργατικής δύναμης.
β) Η λυσσώδης αντιπαράθεση μεταξύ των κυρίαρχων τάξεων – συντεχνιών στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τα οικονομικά τους κεκτημένα στο διαρκώς ελαττούμενο δημόσιο πλούτο. Οι τάξεις αυτές, αφού εξάντλησαν τα όρια χρέωσης των μελλοντικών γενεών των κρατών τους, εποφθαλμιούν τώρα και μερίδιο από τη μείωση των πόρων λειτουργίας των κοινωνικών τους δαπανών.
γ) Η εμφάνιση στοιχείων πολιτικής ενεργοποίησης των πολιτών που ερεθίστηκαν τόσο από τα θιγμένα οικονομικά τους συμφέροντα, όσο και από την ελεύθερη ενημέρωσή τους από ψηφιακά κέντρα μη ελεγμένα από το σύστημα.
Ο καταλύτης που θα ενεργοποιήσει τον πολιτικό χρόνο εξέλιξης της κοινωνίας θα είναι μια νέα ιδεολογία με κεντρική ιδέα τη "δημοκρατία των τάξεων", τη δημοκρατία του κοινωνικού χώρου στο σύνολό του. Μια νέα ιδεολογία που θα ενεργοποιήσει πολιτικές δυνάμεις κυρίως από τους χώρους των εκτός εξουσίας παραγωγικών δυνάμεων. Μια νέα ιδεολογία που θα δημιουργήσει ένα νέο κόμμα που θα εκφράζει αυτές τις τάξεις και θα αγωνίζεται για τη θεσμοθετημένα αναλογική συμμετοχή τους στην εξουσία και για την κατάλυση της "δημοκρατίας του υπερχώρου". Ένα νέο κόμμα που για να αντιμετωπίσει τους πανίσχυρους μηχανισμούς του "νέου μεσαίωνα" και να αντιπαρατεθεί στα πανίσχυρα πνευματικά επιτελεία του, θα πρέπει να ενεργοποιήσει και να κινητοποιήσει, όλο το πνευματικό δυναμικό και όλες τις δεξαμενές σκέψεις του παραγωγικού, καλλιτεχνικού, φοιτητικού κόσμου, της νεολαίας καθώς και όλα τα ελεύθερα πνεύματα όλων των χώρων. Όπλα του για την πολιτική ενεργοποίηση των παραγωγικών τάξεων θα πρέπει να είναι η συλλογή, η επεξεργασία και η σωστή ενημέρωση των πολιτών που εκθέτουν και αποδυναμώνουν το πολιτικό σύστημα της διαφθοράς και της διαπλοκής. Επειδή όμως ένα κόμμα ιδεολογίας είναι εκ φύσεως ηθικό, θα είναι καταδικασμένο σε αποτυχία αν δεν υιοθετήσει, μέχρι την επιτυχή έκβαση του αγώνα του, την από αιώνων πρακτική των αρχουσών τάξεων της υποκρισίας, του δόλου, της παραπλάνησης και της εξαπάτησης , για να μπορέσει να τους αντιμετωπίσει με ίσους όρους.
Στη σημερινή εποχή με τις παρούσες συνθήκες ενημέρωσης, είναι αδύνατον να γίνει αντιληπτό από τους λαούς της Ευρώπης ότι :
α) στο εσωτερικό των κρατών της, οι πολιτικές λειτουργίες αφορούν μόνο συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων εξουσίας για τη διανομή του εσωτερικού πλούτου και
β) ότι στην ΕΕ, η πολιτική, οικονομική και κοινωνική της ολοκλήρωση, αν ποτέ γίνει, θα αφορά μόνο στην ισχυροποίηση των αρχουσών τάξεων των "υπερδημοκρατιών" της, για την αύξηση του μεριδίου τους στη διανομή του παγκόσμιου πλούτου. - eleftherovima