Τα τελευταία χρόνια, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, εξελίσσονται μεγάλης σημασίας πολιτικές και οικονομικές αλλαγές στον κόσμο. Διαδραματίζονται γεγονότα κατανοητά, που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, τα οποία μας δίνουν τη δυνατότητα να τα χρησιμοποιήσουμε σαν αφετηρία – αν και μας λείπουν πλήθος απόκρυφων πληροφοριών που διαφυλάσσονται επιμελώς, από τους παγκόσμιους εξουσιαστικούς μηχανισμούς – για να κατανοήσουμε την εξελικτική πορεία της κοινωνίας.
Οι σύγχρονοι νεομαρξιστές στοχαστές θεωρούν ότι, κατά την περίοδο αυτή, πραγματοποιήθηκε μόνο ένα ποιοτικό άλμα, μετάβασης από την ιμπεριαλιστική κοινωνία της νεωτερικότητας στην αυτοκρατορική κοινωνία της μετανεωτερικότητας (Νέγκρι – Χαρτ). Μια κοινωνική αλλαγή, όπου στο «εύρος» της ισχύος του κράτους, αναδύεται ως ισοδύναμη ή υπερισχύουσα η δύναμη των μηχανισμών ελέγχου, έναντι εκείνης των μηχανισμών πειθαρχίας και επίσης η ισχυροποίηση διεθνών υπερκρατικών οργανισμών (ΟΗΕ, ΔΝΤ, ΠΟΕ, Παγκόσμια Τράπεζα κλπ.) υπό την επιρροή της Αυτοκρατορίας, στους οποίους εκχωρούνται από τα κράτη εξουσίες, και οι οποίοι λειτουργούν ως επιδιαιτητές, που δημιουργούν τις προϋποθέσεις μιας παγκόσμιας δημοκρατικοποίησης και ειρηνικής διαχείρισης των διακρατικών διαφορών. Η παραδοχή αυτή των νεομαρξιστών στοχαστών ήταν επακόλουθο: α) της συντριβής του προλεταριακού σοσιαλιστικού μοντέλου δημοκρατίας των «εκλεκτών», στην οποία η διόγκωση των απαράγωγων κρατικών μηχανισμών πειθαρχίας και ελέγχου της, ήταν αδύνατον πλέον να διατηρηθεί αφού οι συρρικνούμενοι οικονομικοί της μηχανισμοί παραγωγής πλούτου, με τη φθίνουσα παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα, την οδήγησαν σε χρεοκοπία και β) της παντελούς απουσίας συγκροτημένης και αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης, στο πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, που θα σηματοδοτούσε την υπέρβαση του υφιστάμενου καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού μ’ ένα νέο οικονομικό-κοινωνικό σύστημα, μια νέα ιδεολογία, ένα νέο δημιούργημα της πάλης των αντιθέτων.
Η επικράτηση του μετανεωτερικού μοντέλου δημοκρατίας διαφόρων τύπων και επιπέδων στα περισσότερα κράτη του κόσμου, οδήγησε τους πολιτικούς στοχαστές, κυρίως των ΗΠΑ, στο συμπέρασμα ότι φτάσαμε στο τέλος της παγκόσμιας πολιτικής ιστορίας και ότι, τελικά, όλα τα κράτη θα καταλήξουν εξελισσόμενα, να κυβερνώνται με δημοκρατίες διαφόρων μορφών και κυρίως αυτήν των ΗΠΑ, εννοώντας όμως και υπό την επικυριαρχία τους.
Στη βάση αυτής της εξέλιξης, στις δυτικές κυρίως δημοκρατίες, οι οικονομικο-πολιτικοί στοχαστές επικέντρωσαν το ενδιαφέρον τους σε δύο πολιτικά συστήματα δημοκρατικής διακυβέρνησης: α) στο Ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο διόγκωσης των κρατικών παραγωγικών επιχειρήσεων του κοινωνικού κράτους και της κρατικής παρέμβασης (Κέϋνς, Νεομαρξιστές), και β) στο Αμερικανικό μοντέλο νεοφιλελεύθερης δημοκρατίας, ανυπαρξίας κρατικών επιχειρήσεων και ιδιωτικοποίησης ακόμα και μεγάλου μέρους του κοινωνικού κράτους, σύμφωνα με τις αρχές των στοχαστών της σχολής του Σικάγου (Χάγιεκ, Φρίντμαν κ.α.). Καθόλη τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων, στις δημοκρατίες της Ευρώπης, εναλλάσσονταν σοσιαλδημοκρατικές και νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, εφαρμόζοντας τις παραπάνω πολιτικές που τελικά κατέληξαν να διατηρήσουν μεν το κοινωνικό τους κράτος υπό κρατικό έλεγχο, να ιδιωτικοποιήσουν δε όλες τις κρατικές παραγωγικές επιχειρήσεις τους, με τη βεβαιότητα ότι θα αυξήσουν την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα των οικονομιών τους. Έτσι, η μορφή δημοκρατίας τους συγκλίνει αρκετά μ’ εκείνη των ΗΠΑ, παρότι λειτουργούν σε διαφορετικά συμπαντικά πολιτικά και κοινωνικά επίπεδα.
Στο επίπεδο των δημοκρατιών των αναπτυσσόμενων χωρών, παραμένει σε ισχύ η διακυβέρνηση με σοσιαλδημοκρατικές μορφές διοίκησης, όπου διατηρούνται ακόμη υπό κρατικό έλεγχο οι βασικές παραγωγικές τους επιχειρήσεις και το κοινωνικό τους κράτος, εφόσον σ' αυτό το επίπεδο δημοκρατίας κρίνεται ότι, με το μοντέλο αυτό οι κοινωνίες τους λειτουργούν παραγωγικότερα και αποδοτικότερα για την παραγωγή πλούτου. Στο επίπεδο της δημοκρατίας των ΗΠΑ, οι εναλλαγές των δύο κομμάτων στην εξουσία, δεν έχουν σχέση με τα προβλήματα ιδιωτικής ή κρατικής παραγωγής, αλλά με προβλήματα ανταγωνισμού των εξουσιαστικών μηχανισμών της, δηλαδή των μηχανισμών «πειθαρχίας» (στρατικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα) και ελέγχου («βιομηχανία» της συναίνεσης και του ελέγχου της παγκόσμιας πολιτικής σκέψης), που οδηγούν στη «σκληρή» ή «ήπια» πολιτική τους.
Τελικά, τόσο οι φιλοσοφικές θεωρίες των νεομαρξιστών και του «αυτοκρατορικού» στοχασμού, όσο και οι οικονομικο-πολιτικές θεωρίες της σοσιαλδημοκρατίας και της νεοφιλελεύθερης οικονομίας, δε δίνουν πολιτικές λύσεις στα προβλήματα που δημιουργούνται στα ανώτερα επίπεδα της εξελιγμένης παραγωγικής λειτουργίας των κρατών όλοι οι θεσμοί των οποίων έτσι οδηγούνται σε κατάρρευση. Αυτό αποδεικνύεται από την ανυπαρξία νέων ιδεών και βιβλιογραφίας για την ερμηνεία της λειτουργίας του νεοεμφανιζόμενου κόσμου της ψηφιακής εποχής, που αντικαθιστά τον παρηκμασμένο κόσμο της βιομηχανικής εποχής. Ο νέος αυτός κόσμος της ψηφιακής εποχής που αναδύεται, είναι δημιούργημα των νέας μορφής συντελεστών παραγωγής, που εξελίσσονται με ποιοτικά άλματα μέσα στο διαστελλόμενο κοινωνικό μας σύμπαν και που κινούν όλες τις παραγωγικές κοινωνικές δυνάμεις, οι οποίες όμως εξελίσσονται ανισόπεδα, πολυεπίπεδα και με πολυδιάστατες αλληλοεξαρτήσεις.
Για τη μελέτη των νέων μορφών παραγωγής, απαιτείται η δημιουργία μιας νέου τύπου επιστήμης πολιτικής οικονομίας, πολλαπλών ειδικεύσεων ανά επίπεδο παραγωγικής διαδικασίας – εφόσον λειτουργούν ακόμη παράλληλα και σε μεγάλο βαθμό οι παραγωγικές σχέσεις της βιομηχανικής εποχής και εφόσον ισχύουν οι οικονομικοί της νόμοι – που θα ερευνήσει, τη δημιουργία του πλούτου των εθνών, τόσο με τις νέες παραγωγικές δυνάμεις, όσο και με την αλληλόδρασή τους με τις παλιές. Αυτή η νέα επιστήμη πολιτικής οικονομίας, θα εξασφαλίσει το υπέρτατο στοιχείο -στόχο της, που είναι η, «προβλεψιμότητα», και θα ερευνήσει τη διαστελλόμενη εξέλιξη των συντελεστών παραγωγής, εργασίας και κεφαλαίου, τους νέους νόμους με τους οποίους θα λειτουργούν, καθώς και τη δομή, τις συμμαχίες και τις αντιθέσεις των πολυάριθμων νεοδημιουργημένων κοινωνικών τάξεων και συντεχνιών.
Αναλυτικότερα πρέπει να ερευνηθούν: α) η νεοδιαμορφούμενη εργατική δύναμη που μέχρι την εγκατάστασή της στην παραγωγική διαδικασία, εμπλουτίζεται με ποικίλες μορφές επενδεδυμένου κεφαλαίου, ιδιωτικών αποταμιεύσεων, κοινωνικού κράτους και προσωπικής προσπάθειας, σχηματίζοντας μια κλίμακα εργατικής ισχύος, με ανώτερες βαθμίδες αυτές των «ανθρωπομηχανών», πολλαπλής παραγωγικότητας και αποτελεσματικότητας, οι οποίες θα πρέπει να αναπαράγονται με συνεχή απασχόληση, για την απόσβεση των επενδεδυμένων σ' αυτές αξιών, αλλιώς θα καταστρέφεται αποταμιευμένος ιδιωτικός και κρατικός πλούτος. Μια νέα μορφή εργατικής δύναμης, που προέβλεψε, για το απώτερο μέλλον ο Κ. Μαρξ ως έννοια της «γενικής διάνοιας», όπου οι εργατικές δυνάμεις διαποτίζονται από τις δυνάμεις της επιστήμης, της επικοινωνίας και της γλώσσας. β) οι νεοδιαμορφούμενες , πολλαπλές μορφές συσσωρευμένου κεφαλαίου, που λειτουργούν μέσα από πολυδιάστατες σχέσεις, με τις νέες μορφές εργατικής δύναμης. Να μελετήσει πως με γενεσιουργό αιτία την πολιτική ανεξαρτητοποίηση των περισσότερων λαών της γης και την ιδιωτικοποίηση των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών, δημιουργήθηκαν οι συνθήκες απόσχισης ενός μεγάλου μέρους παγκοσμίων κεφαλαίων, από τη συνεργασία τους με το διεθνή ιμπεριαλισμό, ο οποίος δεν μπορούσε πλέον να εξασφαλίσει γι' αυτά, συγκριτικά πλεονεκτήματα, προνομιακές σχέσεις και υπέρογκα κέρδη. Κέρδη, που ένα μέρος των οποίων επενδυόταν από τους μηχανισμούς των πολυεθνικών για τη συντήρηση και ανάπτυξη των κρατικών μηχανισμών πειθαρχίας και ελέγχου είτε από παρακράτηση φόρων, είτε με τη μορφή της απ'ευθείας συμπαράστασης, από τους μηχανισμούς τους («οικονομικοί δολοφόνοι»). Τα παγκόσμια αυτά κεφάλαια, προοδευτικά αυξάνονται, μετατοπίζονται και λειτουργούν ανεξάρτητα πλέον, στον πολιτικό χώρο των υποανάπτυκτων και αναπτυσσόμενων κρατών αποδοτικότερα, χωρίς υποχρεώσεις και δεσμεύσεις, ανταγωνιστικά προς τους πρώτους συνεταίρους τους, ενισχύοντας τις χώρες αυτές με πληροφορίες της πολιτικής και της τεχνογνωσίας που κατέχουν συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία νέων πολιτικών και οικονομικών κέντρων ισχύος και προόδου των κοινωνιών τους, και οδηγώντας τα στα ανώτερα επίπεδα της βιομηχανικής εποχής, προθαλάμου της ψηφιακής. γ) η διαμόρφωση μιας νέας οικονομικής τάσης που εξελίσσεται σε οικονομικό νόμο, αυτόν της «πτωτικής τάσης των εισοδημάτων» των ανεπτυγμένων κρατών, για τη σύγκλισή τους με αυτά των αναπτυσσόμενων, μέσα σε μια συνεχή οικονομική κρίση του ανεπτυγμένου κόσμου στην παγκοσμιοποιημένη πλέον οικονομία. δ) η διαμόρφωση νέων πολυάριθμων κοινωνικών τάξεων και συντεχνιών και η αναδιάταξη της ισχύος τους, όπου οι τάξεις αυτές με νέες συμμαχίες και αντιπαλότητες, διεκδικούν μερίδιο στην εξουσία και στη διανομή του οι τάξεις αυτές εθνικού πλούτου. Έχουμε λοιπόν ένα νέο κοινωνικό τοπίο, όπου τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα, εκφραστές της παρωχημένης βιομηχανικής εποχής, δεν μπορούν να παρακολουθήσουν και να εκπροσωπήσουν τις νέες κοινωνικές τάξεις, γι' αυτό απαξιώνονται και συρρικνώνονται.
Καθόλη τη διάρκεια της βιομηχανικής εποχής και της δημιουργίας εθνικών κρατών, οι πολιτικές εξουσίες και η λειτουργία τους στηρίχτηκαν σε δύο πυλώνες: α) την κυριαρχία των «εκλεκτών» όπου, με οποιαδήποτε μορφή πολιτεύματος, με επικρατέστερες τελικά αυτές των διαφόρων ειδών και επιπέδων δημοκρατίας, κυβερνώνται οι λαοί και β) στην ισχύ του εύρους της κρατικής μηχανής, αυτής των μηχανισμών ελέγχου και πειθαρχίας, που στην εποχή μας, ιδιαίτερα στην Αυτοκρατορία, απέκτησαν κολοσσιαίες διαστάσεις, Το πόσο θα διατηρηθεί αυτή η ισχύς, εξαρτάται από τις οικονομικές δυνατότητες αποκλειστικά του λαού των ΗΠΑ, εφόσον ένα μεγάλο μέρος εξαρτώμενων κρατών και ένα μεγάλο μέρος του διεθνούς κεφαλαίου έπαψαν να συμμετέχουν στα βάρη της συντήρησής της. Ήδη τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ, για τη συντήρηση του γενικού τους κρατισμού, που αφορά τόσο στη διεθνή, όσο και στην εσωτερική τους λειτουργία που διαρκώς διογκώνεται, το ύψος του εθνικού τους χρέους έφτασε στα δυσθεώρητα ύψη του ΑΕΠ τους, το έλλειμμα του προϋπολογισμού περίπου στο 12%, το νόμισμά τους συνεχώς υποτιμάται και η ανεργία τους έφτασε επίσημα στο 10% και ανεπίσημα στο 16%. Και στις υπόλοιπες όμως χώρες της Ε,Ε,, ο κρατικός τομέας που αφορά μόνο σε εσωτερικές λειτουργίες - ενώ η συμμετοχή τους στις δαπάνες της Αυτοκρατορίας μετά τη λήξη του ψυχρού πολέμου ελαχιστοποιήθηκε – διογκώθηκε, με αποτέλεσμα την εκτίναξη των εθνικών τους χρεών, περίπου στα επίπεδα των ΑΕΠ τους, με συνέπεια να πληγεί η ισχύς των οικονομιών τους.
Γενικά, ενώ ο κρατικός τομέας, στην αρχή του 20ού αιώνα, κατανάλωνε περίπου το 10% του ΑΕΠ στις περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του 1980 κατανάλωνε σχεδόν το 50% του ΑΕΠ. Στο Μεξικό, αυξήθηκε από 21% του ΑΕΠ το 1980 στο 48% του ΑΕΠ το 1982. Η χώρα μας, όπως όλες οι χώρες της ΕΕ, ακολουθεί ανάλογη πορεία, και όλα τα στατιστικά στοιχεία για τη λειτουργία και τους λειτουργούς της κρατικής μηχανής παραμένουν απόκρυφα για το λαό, χάρη στην «ευγενή διακριτικότητα» των πολιτικών δημοσιογράφων και των «εξαίρετων» πανεπιστημιακών καθηγητών στυλοβατών του συστήματος.
Μέσα στο νεοδιαμορφωμένο αυτό παγκοσμιοποιημένο πολιτικο-οικονομικό τοπίο, με καταλύτη την τεράστια και μόνιμη κρίση των ανεπτυγμένων κρατών και τη συρρίκνωση των εισοδημάτων των λαών τους, που επιφέρουν πολλαπλές καταρρεύσεις σε όλες τις δομές των συστημάτων εξουσίας τους, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ποιοτικών αλμάτων: α) στους παγκόσμιους συσχετισμούς δύναμης, όπου με την προοδευτική συρρίκνωση, λόγω οικονομικής αδυναμίας υποστήριξης της κρατικής τους μηχανής, τόσο της Αυτοκρατορίας, όσο και της ΕΕ, εμφανίζονται ισχυρά πολυπολικά κέντρα οικονομικής και πολιτικής δύναμης, που θα τους αλλάξουν και β) στην αντικατάσταση – ειδικότερα στις δημοκρατίες της ευρωζώνης της Νότιας Ευρώπης, που φλερτάρουν με τη χρεοκοπία - των δομών της εξουσίας, που μόνιμα ασκούνται από προνομιούχες συντεχνίες εκλεκτών, με νέες δομές όπου οι παραγωγικές τάξεις, θεσμοθετημένα πλέον, θα πρέπει να εκπροσωπούνται, τόσο στα κόμματα, όσο και στα κοινοβούλια, και θα ασκούν εξουσία, ανάλογα με τη συμμετοχή τους στην παραγωγή του εθνικού τους πλούτου.
Στη χώρα μας, η μέχρι τώρα πίεση της ΕΕ για τη συρρίκνωση των κρατικών μηχανισμών, την ενίσχυση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητάς της καθώς και για τη μείωση των χρεών της, αντιμετωπίστηκε με αναβλητικότητα, αδιαφορία και παραχάραξη των στατιστικών της στοιχείων, που θα έδειχναν ότι η χώρα μας βαδίζει προς τη χρεοκοπία. Μια χρεοκοπία όμως, που θα έπληττε και τις ξένες τράπεζες που μας χρηματοδότησαν και, συνακόλουθα, τους λαούς τους, Γιαυτό, υποχρεωτικά μας βοηθούν ν’ανταπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις μας αλλά με την επιβολή του μνημονίου, δηλαδή μιας συνθήκης, παράδοσης άνευ όρων όλων των εξουσιών του κράτους. Εξουσιών που, με την ασύλληπτη διαφθορά των κρατικών μας λειτουργών, την προστασία και ατιμωρησία τους, από τους πολιτικούς και τη δικαιοσύνη, οδήγησαν τη χώρα μας στην κατηγορία των τριτοκοσμικών κρατών.
Όλα τα μέτρα που προβλέπονται και λαμβάνονται με βάση το μνημόνιο ήταν, επιθυμίες και όνειρα του λαού μας, τα οποία προσέκρουαν στην ισχύ των μηχανισμών εξουσίας και των υφιστάμενων κομμάτων, που τα εκφράζουν. Θα πλήξουν βέβαια σε μεγάλο βαθμό και όλες τις εκτός εξουσίας κοινωνικές παραγωγικές τάξεις ( μιάσματα μιας παλαιότερης εποχής), αλλά μπροστά στην ελπίδα απαλλαγής της χώρας μας από το «καρκίνωμά» της τα υπομένουν και τα επικροτούν.
Κατά τη διάρκεια αυτής της «κοσμογονίας», τόσο στο διεθνές πολιτικό τοπίο όσο και σε αυτό της χώρας μας, οι πολιτικοί δημοσιογράφοι, το επάγγελμα των οποίων, ηθικά και οικονομικά, προοδευτικά απαξιώνεται, λόγω του ότι: α) οι επιχειρήσεις των ΜΜΕ στις οποίες απασχολούνται, συρρικνώνονται ή βαδίζουν προς τη χρεοκοπία και β) προοδευτικά, αυτοί αντικαθίστανται σε όλα τα μεγάλα πολιτικά έντυπα, από το πανεπιστημιακό καθηγητικό «ιερατείο», τον βασικότερο πλέον στυλοβάτη των μηχανισμών της «βιομηχανίας της συναίνεσης» και της διαμόρφωσης γνώμης, με το συνήθη τρόπο της απόκρυψης πληροφοριών, της παραπλάνησης και της εξαπάτησης, παρά ταύτα συνεχίζουν την αυτοκαταστροφική τους πορεία. Συνεχίζουν να συμμετέχουν στο «παιχνίδι εξουσίας», αρνούμενοι ν’ ασκήσουν τη βασικότερη λειτουργία του επαγγέλματός τους που είναι η έρευνα και η αποκάλυψη όλων των απόκρυφων πληροφοριών και στοιχείων, που διαφυλάσσει η εξουσία, και που θα βοηθούσαν να επιτευχθεί, με τον έλεγχο και αξιολόγησή τους, η «εξακριβωσιμότητα» όλων των κρατικών μηχανισμών. Συνεχίζουν να στηρίζουν τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα, τα οποία δεν εκπροσωπούν πλέον τις νεοδιαμορφούμενες κοινωνικές τάξεις και παραγωγικές δυνάμεις της ψηφιακής εποχής, και τα οποία αποτελούν πλέον θλιβερά, διεφθαρμένα, αναξιόπιστα και αποτυχημένα κατάλοιπα της παρωχημένης βιομηχανικής εποχής. Συνεχίζουν δε να συμμετέχουν με συσκότιση ακόμη και γύρω από το πρόσφατο, το γελοιοδέστατο στα παγκόσμια πολιτικά χρονικά συμβάν της 75ης Έκθεσης της Θεσ/νίκης, όπου ο πρωθυπουργός, ενώ κήρυξε μέσα σ' ένα πολυπληθές ακροατήριο ακριβοπληρωμένων κρατικοδίαιτων αρπακτικών, την «επανάσταση του αυτονόητου» δηλαδή α) την πάταξη της διαφθοράς τους, β) την κατάργηση των προνομίων τους, γ) τη μείωση του αριθμού και των αμοιβών τους, δ) τη λήψη μέτρων, ελέγχου και αξιολόγησης για την «εξακριβωσιμότητα» των μηχανισμών που διοικούν και ε) τη μείωση της πολιτικής τους δύναμης, με αντίστοιχη ισχυροποίηση της δύναμης των παραγωγικών τάξεων, που μέχρι τώρα απείχαν από την εξουσία, εισέπραξε ουρανομήκεις επευφημίες και χειροκροτήματα. Πρόκειται για ένα εκπληκτικό «θέατρο του παραλόγου», όπου η «ύποπτη» σιωπή τους, αυξάνει ακόμη περισσότερο την καταρράκωση της αξιοπιστίας τους. - eleftherovima

Η εξελικτική «κοινωνική πορεία κάθε κράτους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτήν των άλλων κρατών» (Αυτόνομη και ετερογενής διαδικασία , Ε. Μοrin,). Η κίνησή της γίνεται μέσα στον κοινωνικό χώρο κάθε κράτους και μεταξύ των κρατών, με άπειρες αλληλεπιδράσεις των εξελισσόμενων συντελεστών παραγωγής, μέσα σε μια παγκόσμια οικονομική αγορά που διευρύνεται, μέχρι να συμπεριλάβει όλον τον γεωγραφικό και πληθυσμιακά, όλο τον παραγωγικό – αγοραστικό χώρο.
Αυτοί οι συντελεστές παραγωγής που λειτουργούν μέσα σ’ένα πολυδιάστατο και διαστελλόμενο κοινωνικό σύμπαν, με μεταβαλλόμενες συνθήκες όπως : α) η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, β) η εξασθένηση της δυνατότητας επιβολής βίας των ισχυρών κρατών, γ) η ανεξαρτοποίηση μεγάλων κρατών που δημιουργούν κέντρα πολιτικής και οικονομικής δύναμης, δ) η συνεχής εξάντληση των ενεργειακών αποθεμάτων και λοιπών πρώτων υλών, ε) η καταστροφή του περιβάλλοντος κλπ. Πρόκειται για μια κοινωνική πορεία σε ανισόπεδα επίπεδα κοινωνικής εξέλιξης, όπου διατηρούνται ακόμη και εκσυγχρονίζονται, σχεδόν όλες οι μέχρι τώρα μορφές διακυβέρνησης των λαών. Μια κοινωνική πορεία όπου ο κοινωνικός χρόνος εξέλιξης,- όσο αυτή βρίσκεται στη φάση της ποσοτικής διόγκωσης των κοινωνικών δυνάμεων, που δημιουργούν τις κοινωνικές αλλαγές, - είναι καθηλωμένος ή κινείται αργά, ενώ ενεργοποιείται και κινείται ταχύτατα όταν βρίσκεται στη φάση του ποιοτικού κοινωνικού άλματος, της ποιοτικής αλλαγής. Το σύστημα με όλες τις δυνάμεις του, προσπαθεί ν' ακινητοποιήσει τον κοινωνικό χρόνο εξέλιξης για τη διατήρηση και διαιώνιση των πολιτευμάτων εξουσίας των εκλεκτών.
Σύμφωνα με τον Μαρκούζε η σύγχρονη κοινωνία με σύμμαχο την επιστημονική πρόοδο, φαίνεται ικανή να εμποδίσει κάθε κοινωνική αλλαγή και κάθε ποιοτικό μετασχηματισμό που θα εγκαθίδρυε θεμελιακά διαφορετικούς θεσμούς, καινούργιο προσανατολισμό στην παραγωγική διαδικασία και καινούργιο τρόπο ζωής (Μ. Δανέζης – Σ. Θεοδοσίου. Το μέλλον του παρελθόντος μας).
Ο στόχος αυτός του συστήματος καθώς και η πεσιμιστική και αντιεξελικτική άποψη του Μαρκούζε ισχύουν, όσο αυτό έχει τη δυνατότητα να διατηρεί και να συντηρεί όλους τους μηχανισμούς καταστολής, χειραφέτησης, παραπλάνησης και εξαπάτησης των λαών.
Απέναντι στις δυνάμεις της επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου που τέθηκαν στην υπηρεσία των διαφόρων μορφών εξουσίας των εκλεκτών, με τελειότερη μορφή της αυτή της δημοκρατίας του «υπερχώρου», η νομοτελειακά εξελικτική πορεία της κοινωνίας, αργά αλλά σταθερά, δημιουργεί τους μηχανισμούς της πάλης των αντιθέτων, που θα τις ανατρέψει. Αναφερόμαστε σε μια ποσοτική εξέλιξη, μέσα σ' ένα αργό κοινωνικό χρόνο και σε μια εξελισσόμενη πορεία των συντελεστών παραγωγής πλούτου κατά τη μετάβαση από τη Βιομηχανική στην Ψηφιακή Εποχή.
Με γενεσιουργό αιτία, μετά από επικούς λαϊκούς αγώνες, τη πολιτική ανεξαρτοποίηση των πολυάνθρωπων κρατών της Ασίας, καθώς και της Νότιας Αμερικής και της Αφρικής και με την ιδιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών, δημιουργήθηκε η ανάγκη απόσχισης ενός μεγάλου μέρους του παγκόσμιου κεφαλαίου, από το χώρο του διεθνούς ιμπεριαλισμού, λόγω της συνεχούς αποδυνάμωσής του, όπου μέχρι τώρα είχε την υποχρέωση να συμβάλλει στις δαπάνες λειτουργίας του συστήματος. Το παγκόσμιο αυτό κεφάλαιο, που προοδευτικά αυξάνεται, μετατοπίζεται και λειτουργεί στον ανεξάρτητο πολιτικό χώρο των υπανάπτυκτων και αναπτυσσόμενων χωρών αποδοτικότερα, χωρίς υποχρεώσεις και δεσμεύσεις, ανταγωνιστικά προς τους πρώην συνεταίρους του, ενισχύοντας τις χώρες αυτές με τις πληροφορίες της πολιτικής,της επιστήμης και της τεχνογνωσίας που κατέχει, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία νέων πολιτικών και οικονομικών κέντρων παγκόσμιας ισχύος.
Η οικοδόμηση των πολυπολικών αυτών κέντρων συνετέλεσε στη δημιουργία και εμφάνιση μιας νέας πρωτόγνωρης μορφής οικονομικής κρίσης – που δεν έχει καμιά σχέση με τις συνήθεις κυκλικές μορφές κρίσης υπερπαραγωγής της Βιομηχανικής Εποχής – και αφορά μόνο στις εξελιγμένες δυτικές χώρες. Η κρίση αυτή είναι συνεχής και είναι συνδεδεμένη με μία οικονομική τάση που, λόγω της σταθερότητάς της, μετατρέπεται σε οικονομικό νόμο, αυτόν της πτωτικής τάσης των εισοδημάτων των ανεπτυγμένων χωρών, με αντίστοιχη αύξηση αυτών των αναπτυσσόμενων, και όριο την ποσοτική τους σύγκλιση. Η συνεχής αυτή οικονομική κρίση οδηγεί σε πολλαπλές καταρρεύσεις όλων των δομών του πολιτικού συστήματος της «δημοκρατίας του υπερχώρου», της δημοκρατίας των εκλεκτών, που επικράτησε σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες και εξελίσσεται σε κρίση συστημική.
Εφεξής όλες οι πολιτικές κινήσεις των λαών των ανεπτυγμένων χωρών – που μας ενδιαφέρουν άμεσα – θα πραγματοποιούνται με βάση την αντιμετώπιση της γενικής κατάρρευσης, η οποία είναι συνισταμένη των πολλαπλών καταρρεύσεων των επιμέρους δομών, τόσο οικονομικών όσο και πνευματικών, δηλαδή των μηχανισμών που στηρίζουν το σύστημα.
Για όλες αυτές τις δομές-μηχανισμούς που μέχρι τώρα στηρίζεται το σύστημα του παγκόσμιου ελέγχου, είναι πλέον αδύνατο να εξασφαλίζεται η οικονομική τους υποστήριξη, όσο διαρκούν η συνεχής εντεινόμενη κρίση και η σταδιακή απομάκρυνση μεγάλου μέρους του παγκόσμιου κεφαλαίου, που αρνείται πλέον τη συμβολή στις δαπάνες συντήρησής του. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι εισήλθαμε σε μια συστημική κρίση όλου του δυτικού ανεπτυγμένου κόσμου, του οποίου καταρρέουν όλες οι άμυνες.
Οι ΗΠΑ, για την αντιμετώπιση του προβλήματος, έκαναν το πρώτο βήμα, μετά από τεράστια πίεση μιας πανστρατιάς του πνευματικού τους κόσμου για την αντικατάσταση της σκληρής επεκτατικής πολιτικής του Τζ. Μπους και των υποστηρικτών του, δηλαδή του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος, με την πιο ήπια, σε συνεργασία με την ΕΕ, επεκτατική πολιτική του Μ. Ομπάμα. Μια νέα πολιτική διαχείρισης της κρίσης, όπου για τη διατήρηση της χρηματοδότησης όλων των μηχανισμών του παγκόσμιου πολιτικού ελέγχου, εκτόξευσε το δημόσιο χρέος τους στα επίπεδα του ΑΕΠ τους, το έλλειμμα του προϋπολογισμού τους στο 12 % και την ανεργία τους στο 10 %, στοιχεία που, αν συνεχίσουν να διατηρούνται ή να αυξάνονται, θα οδηγήσουν τις ΗΠΑ σε περιπέτειες.
Η ηγεσία της ΕΕ, επιτρέποντας την καταστρατήγηση του συμφώνου σταθερότητας, άφησε ελεύθερο το δρόμο στις χώρες της Ευρωζώνης της νότιας Ευρώπης να οδηγηθούν στο χείλος της χρεοκοπίας, επιτυγχάνοντας μια σχετική επιβράδυνση της χρεοκοπίας των χωρών της βόρειας Ευρωζώνης, χρεωκοπίας που ωστόσο δεν άργησε να τις απειλεί. Τελικά, η ΕΕ αναγκάζεται να λάβει σκληρά μέτρα για όλες τις χώρες της, δηλαδή μείωση των επικίνδυνα διογκωμένων δημοσίων τους δαπανών και αυστηρότερους όρους τήρησης του συμφώνου σταθερότητας, με στόχο να διασώσει τις οικονομίες, το Ευρώ και το πολιτικό της σύστημα της κυριαρχίας των εκλεκτών.
Σε πολιτικό επίπεδο, το σύνολο των λαών της ΕΕ, διανύει μια περίοδο: α) κατάρρευσης όλων των οραμάτων τους για μια αυτοδύναμη πολιτική συνομοσπονδιακής ενοποίησης και δημιουργίας μηχανισμών κοινής άμυνας και εξωτερικής πολιτικής , και β) επανισυχυροποίησης των μηχανισμών του ΝΑΤΟ και της ΔΑΣΕ - όπου κυριαρχεί η Αυτοκρατορία - για ν' αντιμετωπίσουν από κοινού τον επερχόμενο κίνδυνο ανατροπής των παγκόσμιων πολιτικών ισορροπιών, αλλά και του πολιτικού τους συστήματος. Στο χώρο όμως της Ευρωζώνης της νότιας Ευρώπης, η αντιμετώπιση της κατάρρευσης όλων των δομών στήριξης της εξουσίας των εκλεκτών είναι πλέον αδύνατη.
Ειδικότερα στη χώρα μας, όλοι οι δείκτες παρουσιάζουν στοιχεία γενικής αποσύνθεσης. Στη συνείδηση του λαού μας έχει πλέον εμπεδωθεί από καιρό η άποψη ότι το σύστημα όχι μόνον οδηγεί τη χώρα στη χρεοκοπία και την καταστροφή, αλλά κυρίως δεν έχει τη δυνατότητα να αναστρέψει αυτήν τη πορεία.
Απόδειξη των παραπάνω είναι η κατά τις τελευταίες εκλογές κατάρρευση του συστήματος και η εγκατάλειψη της εξουσίας από τη ΝΔ, χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη ενίσχυση της δύναμης των άλλων κομμάτων, τα οποία θεωρούνται συνυπεύθυνα για τη συστημική αυτή κρίση. Το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία – με μεγάλη κοινοβουλευτική δύναμη, αλλά με τις ίδιες ψήφους που έλαβε όταν συνετρίβη στις εκλογές του 2004 – με πρόγραμμα την ανόρθωση της χώρας. Πριν ανέλθει στην εξουσία, όπως φάνηκε, δεν είχε αντιληφθεί ότι παραλαμβάνει μια χώρα υπό κατάρρευση. Τελικά εξαναγκάστηκε, κατόπιν σύμφωνης γνώμης και παρότρυνσης της ΕΕ και της Αυτοκρατορίας, να υπογράψει το μνημόνιο διακυβέρνησης της χώρας για την επόμενη τετραετία, εκχωρώντας έτσι τα εξουσιαστικά της δικαιώματα στο ΔΝΤ και την Κομισιόν.
Το μνημόνιο αυτό όμως στην ουσία είναι μια «πολιτική συνθήκη» παράδοσης άνευ όρων όλων των μηχανισμών άσκησης της εξουσίας των εκλεκτών στις εκτός εξουσίας παραγωγικές δυνάμεις της χώρας. Είναι μια ολοκληρωτική ήττα του συστήματος και αντίστοιχα μια περίλαμπρη νίκη του λαού μας που θ' απαλλάξει, μετά την ολοκλήρωση της εφαρμογής των όρων του μνημονίου, τη χώρα από όλες τις προνομιούχες δυνάμεις των εκλεκτών που λυμαίνονταν μέχρι τώρα τον πλούτο της. Ο Ελληνικός λαός, έκπληκτος και αισιόδοξος, παρά τα δεινά που αντιλαμβάνεται ότι για μερικά χρόνια θα υποστεί ως αντίτιμο της περιφανούς νίκης του, παρακολουθεί με ικανοποίηση τις λυσσώδεις αντιδράσεις των ΜΜΕ, των συνδικαλιστών, των πολιτικών, του δικαστικού «ιερατείου» και των «ιεροεξεταστών» της πανεπιστημιακής καθηγητικής συντεχνίας, να στηρίξουν το καθεστώς τους, που έχει ήδη καταρρεύσει. Πρόκειται για αντιδράσεις απελπισίας μέσω των οποίων, δόλια και αναίσχυντα προσπαθούν να μετατοπίσουν τα αίτια της κατάρρευσης του συστήματος, σε μεμονωμένες «θλιβερές φιγούρες» της πολιτικής και του επιχειρηματικού κόσμου, ζητώντας «αίμα», όχι για να ικανοποιήσουν, όπως διατείνονται, το λαό, (ο οποίος ικανοποιείται βλέποντας την κατάρρευση τους), αλλά για να εκδικηθούν αυτούς που, όπως νομίζουν είναι οι κύριοι αίτιοι της απώλειας των κεκτημένων τους. Όπως φαίνεται όμως απ' όλες τις δημοσκοπήσεις, ο λαός παρά την απόκρυψη από το σύστημα όλων των πληροφοριών ενημέρωσής του, με το ανεπτυγμένο, λόγω των πολύχρονων αγώνων του, πολιτικό του ένστικτο, τους αντιμετωπίζει με την πρέπουσα αδιαφορία και αηδία.
Κατά τη διάρκεια της πολιτικής αυτής εξέλιξης, μετά την επιβολή των όρων του μνημονίου - το οποίο επιβάλλει έλεγχο και αξιολόγηση των δημόσιων λειτουργιών και λειτουργών, μείωση των δαπανών διατήρησής τους καθώς και ιδιωτικοποίηση των κρατικών οργανισμών και κατάργηση των προνομιακών επαγγελμάτων - δημιουργούνται συνθήκες απαξίωσης και αποδυνάμωσης τόσο των συνδικαλιστικών κρατικοδίαιτων κυρίως οργανώσεων, κινητήριων δυνάμεων των κομμάτων εξουσίας, όσο και των ίδιων των κομμάτων και του «επαγγέλματος» του πολιτικού. Παράλληλα, όσο θα εξασθενεί η πολιτική δύναμη των μέχρι τώρα απαράγωγων αρχουσών κοινωνικών τάξεων και συντεχνιών, τόσο θα ισχυροποιείται η δύναμη των παραγωγικών τάξεων.
Η ύπαρξη των μέχρι τώρα κομμάτων εξουσίας θα εξαρτηθεί από την προσαρμοστικότητά τους να μεταστραφούν και να εκπροσωπήσουν τις μόνες παραμένουσες ισχυρές στο πολιτικό πεδίο παραγωγικές δυνάμεις, αλλιώς θα δημιουργηθούν νέα κόμματα, που θα τις εκπροσωπήσουν και αυτά θ' ακολουθήσουν την τύχη των μικροκομμάτων, νοσταλγών παρωχημένων ή απαρχαιωμένων πολιτευμάτων. Είναι πλέον βέβαιο ότι μόνο νέα κόμματα, με νέους πολιτικούς από το χώρο των παραγωγικών τάξεων, είναι ικανά ν' αντικαταστήσουν τη μέχρι τώρα πολιτική της διαφθοράς και της παρακμής, με μια νέα πολιτική ανάπτυξης που θα βασίζεται στον έλεγχο, την αξιολόγηση και τη διαφάνεια και θα διανέμει από τούδε και στο εξής τον παραγόμενο πλούτο σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, χωρίς να υπάρχει πλέον καμιά δυνατότητα επαναφοράς του παλαιού καθεστώτος.
Τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, προοδευτικά θα συρρικνώνονται ακολουθώντας τις ηττημένες πολιτικές δυνάμεις και θα καταρρέουν οικονομικά, χάνοντας αγοραστικό κοινό και συνακόλουθα διαφημίσεις, με αποτέλεσμα τη μείωση των εισοδημάτων και την ανεργία πολλών εργαζομένων σε αυτά, εκτός αν συνέλθουν και συνεργαστούν με τους νικητές.
Η τρέχουσα 4ετία της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου – της εφαρμογής του μνημονίου, της «συνθήκης παράδοσης άνευ όρων» όλων των εξουσιαστικών μηχανισμών του κράτους και της συρρίκνωσης και συντριβής τους – θα είναι, χωρίς τη θέληση της, η αρχή της κατάρρευσης του όλου πολιτεύματος της «δημοκρατίας του υπερχώρου», της δημοκρατίας των εκλεκτών, μέσα σ' ένα ταχύτατα ενεργοποιούμενο πολιτικό χρόνο, και της αντικατάστασής του με τη «δημοκρατία όλων των παραγωγικών τάξεων». Πρόκειται για ένα ποιοτικό άλμα δημιουργίας μιας δημοκρατικής κοινωνίας συγκυβέρνησης των παραγωγικών τάξεων και μιας περιφανούς νίκης του λαού μας. Ένα ιστορικό πολιτικό σημείο καμπής, πιο αξιόλογο και αυτής της Οκτωβριανής επανάστασης και της επικράτησης του κομμουνιστικού πολιτικού συστήματος, κατά το οποίο αντικαταστάθηκαν οι συνήθεις εξουσιαστικές τάξεις από νέες, γι’ αυτό και το σύστημα κατέρρευσε.
Δεν είναι λοιπόν μόνο το «πάρτι των εκλεκτών» της χώρας μας που τελείωσε. Δυστυχώς για σας κύριε Γιουγκέρ, τελειώνει και το «πάρτι» του πολιτικού συστήματος των εκλεκτών όλου του ανεπτυγμένου κόσμου. Η συνεχής οικονομική κρίση οδηγεί σε πολλαπλές καταρρεύσεις όλων των δομών και μηχανισμών του παγκόσμιου ελέγχου των εκλεκτών. Μετά τη χώρα μας, πρωτοπόρο των παγκόσμιων πολιτικών εξελίξεων, σύντομα θα εφαρμόσουν το «μνημόνιο» όλες οι χώρες της Ευρωζώνης της νότιας Ευρώπης και κατόπιν της βόρειας και εν συνεχεία της Αυτοκρατορίας. Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την εξελικτική πορεία της κοινωνίας, για τη δημιουργία ανώτερων μορφών πολιτεύματος, κατά τη μετάβασή της από τη Βιομηχανική στην Ψηφιακή Εποχή. - eleftherovima