Ζούμε σε εποχή δημοκρατικής διακυβέρνησης. Η παρακμή του Σοσιαλιστικού μπλοκ της ΕΣΣΔ καθώς και οι αντιδικτατορικοί αγώνες εναντίον αντιλαϊκών καθεστώτων αγγλοσαξονικής καθοδήγησης και υποστήριξης, δημιούργησαν μεγάλο πλήθος δημοκρατιών που με τις υφισταμένες κυρίως της Ευρώπης αποτελούν τον κύριο τρόπο διακυβέρνησης των περισσότερων λαών της γης.
Η πολιτική λειτουργία της δημοκρατίας βασίζεται στην ύπαρξη κομμάτων που εκφράζουν κοινωνικές τάξεις. Οι αγώνες αυτών των τάξεων κατά κανόνα σε συμμαχίες τους δίνουν το δικαίωμα να πείσουν τους λαούς να τους εμπιστευτούν ώστε μαζί με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους να υπηρετήσουν για το κοινό καλό. Όσο υπάρχει ταξική πάλη, υπάρχει καθαρός πολιτικός αγώνας, καθαρός πολιτικός λόγος και καθαρότητα πολιτικών θέσεων και έτσι λειτουργεί εύρυθμα η δημοκρατία. Στη χώρα μας η ταξική πάλη είναι ανύπαρκτη διότι δεν υπάρχουν κόμματα που να εκφράζουν κοινωνικές τάξεις. Αυτό είναι φυσικό γιατί όλα τα πολιτικά κόμματα εμπεριέχουν στο εσωτερικό τους αντίρροπες ταξικές δυνάμεις που τα αδρανοποιούν. Αυτό είναι εύκολο να αποδειχθεί αρκεί να αναλυθεί η δομή της ηγεσίας του κάθε κόμματος κατά κοινωνική-επαγγελματική τάξη.
Η δομή των υπαρχόντων σήμερα κομμάτων διαμορφώθηκε κυρίως μετά την άνοδο του ΠαΣοΚ στην εξουσία από το 1981 μέχρι σήμερα. Η άνοδος αυτή σηματοδότησε το τέλος της πολιτικής που εξέφραζαν οι τρεις μεγάλες μέχρι τότε παρατάξεις αριστερά, κέντρο και δεξιά με τις αντίστοιχες υποστηρικτικές τους κοινωνικές τάξεις.
Τα τελευταία χρόνια έγινε εμφανής η παύση της διάκρισης μεταξύ αριστερών ή δεξιών παρατάξεων και η σταθερή κατάληψη της εξουσίας από τα δύο κόμματα που την διεκδικούν και τα οποία εξομοίωσαν πλήρως τα οικονομικά και κοινωνικά τους προγράμματα. Τα προεκλογικά προγράμματα που καταρτίζουν και οι πολιτικές που ασκούν κατά τη διακυβέρνηση τους είναι ακριβώς τα ίδια εκτός από την ορολογία που τα λανσάρουν, εκσυγχρονισμός το ένα, μεταρρύθμιση το άλλο, κενά περιεχομένου αμφότερα, εκτός από μία βασική διαφορά που θα αναλυθεί παρακάτω . Η εναλλαγή δε των δύο κομμάτων στην εξουσία εφεξής θα γίνεται με την εις άτοπο επαγωγή. Δε θα εκλέγεται το δεύτερο κόμμα γιατί θα προσφέρει καλύτερα οικονομικά και κοινωνικά προγράμματα και ηγετικά στελέχη αλλά λόγω καταψήφισης του κυβερνώντος κόμματος για ανικανότητα και διαφθορά.
Η ιστορική πορεία για το πώς φθάσαμε σε αυτήν την κατάσταση έχει σαν βασικούς άξονες α) τον ενθουσιασμό της δημοκρατικής παράταξης, όπου πλέον όλος ο λαός για πρώτη φορά χωρίς διακρίσεις συμμετείχε σε όλες τις παραγωγικές διαδικασίες χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς, β) τις τεράστιες κοινοτικές επιδοτήσεις που στόχευαν στην ανάπτυξη και την εξίσωση των εισοδημάτων του λαού μας με αυτά των λοιπών λαών της ΕΕ και γ) τον τεράστιο κρατικό δανεισμό με τον οποίο επετεύχθη η μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη από της συστάσεως του Ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα για τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Την περίοδο αυτή έγινε μεγάλη αλλαγή της κοινωνικής δομής του πληθυσμού. Ήτοι η μετατόπιση μεγάλου μέρους του αγροτικού πληθυσμού και των χαμηλών εισοδημάτων μεταπρατικού πληθυσμού προς τις κρατικοδίαιτες τάξεις δηλαδή α) στον κυρίως κρατικό μηχανισμό και β) στους κρατικοδίαιτους ημικρατικούς οργανισμούς και τις τράπεζες.
Μια ανάλυση των στατιστικών στοιχείων στις αναφερόμενες περιόδους θα δείξει το μέγεθος της μετατόπισης.
Από πολιτικής άποψης η τεράστια αυτή μετατόπιση δημιούργησε μια νέα κοινωνική τάξη με την μεγαλύτερη πολιτική ισχύ. Αρκεί μόνο να σημειωθεί ότι κατά το τέλος της 10ετίας του 1990 μόνο ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ και η Ολυμπιακή Αεροπορία απασχολούσαν περίπου 100.000 εργατοϋπαλλήλους. Οι συνδικαλιστικές τους οργανώσεις ήταν πανίσχυρες και αφού άλωσαν σε πρώτη φάση τους κομματικούς μηχανισμούς, κυρίως των κομμάτων εξουσίας, ήλεγχαν άμεσα ή έμμεσα την εκάστοτε κυβέρνηση. Μια ανάλυση των συμμετεχόντων στα συνέδρια των κομμάτων καθώς και της ηγετικής τους οργάνωσης κατά την περίοδο αυτή θα εμφανίσει ενδιαφέρονται στοιχεία. Όλη αυτή την περίοδο συμμετείχε η ηγετική τους τάξη στην νομή της εξουσίας με τους μόνιμους εταίρους της εξουσίας ήτοι τον κυρίως κρατικό μηχανισμό, τους εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου, τον κλήρο και τα ΜΜΕ. Ως κυριαρχούσα δύναμη διεκδίκησε και επέτυχε αμοιβές και προνόμια που την κατέστησαν την πιο ευημερούσα τάξη της χώρας. Παράλληλα τα ηγετικά της στελέχη παρεισέφρησαν στους κομματικούς μηχανισμούς και μέσω αυτών αναρριχήθηκαν σε όλες τις ηγετικές θέσεις άλλων κρατικών μηχανισμών κυρίως στη βουλή και στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, παράλληλα δε η νέα αυτή πανίσχυρη κοινωνική τάξη, αποκτώντας την εξουσία διαμορφώθηκε στην πιο αντιδραστική τάξη της κοινωνίας.
Η διαφθορά την περίοδο αυτή έγινε το κύριο πρόβλημα κάθε κυβέρνησης, εφ’ όσον εκτρέπει την διανομή του κοινωνικού πλούτου ή σε καθοδηγούμενες από τις κυρίαρχες τάξεις κατευθύνσεις ή σε παράνομους παραλήπτες με αποτέλεσμα να μεγαλώνει η ψαλίδα μεταξύ ευπόρου και χαμηλών πόρων πληθυσμού παρά του ότι τα τελευταία χρόνια ζούμε μια ανοδική πορεία ανάπτυξης πλησιάζοντας τον μέσο όρο ΑΕΠ της ΕΕ που ενώ έπρεπε να καλυτερεύει η ζωή μεγάλου μέρους του πληθυσμού χειροτερεύει. Έχει δε δομηθεί με τόσο περίτεχνο τρόπο η εξουσία ώστε στην κορυφή βρίσκεται η ηγεσία με έντιμους και ανίσχυρους πολιτικούς και στην βάση της πυραμίδας της εξουσίας όλα τα τρωκτικά που ηγούνται στις συνδικαλιστικές οργανώσεις των κρατικών και ημικρατικών οργανισμών.
Πρέπει να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια της 20ετούς παντοδυναμίας του ΠαΣοΚ τις κρατικοδίαιτες τάξεις που το εναγκαλίστηκαν και ενσωματώθηκαν σε αυτό συνέδραμαν και οι λαϊκές μη προνομιούχες τάξεις που από τα σπλάχνα του βγήκαν όλα τα άτομα που επάνδρωσαν αυτούς τους οργανισμούς και το δημόσιο. Η δε συνδρομή τους αφορούσε α) στην πολιτική συμπαράταξη και β) στην οικονομική τους αφαίμαξη καθ’ όσον επένδυσαν τεράστια κεφάλαια από τα εισοδήματά τους για την εκπαίδευση των παιδιών τους και την μετέπειτα εξέλιξή τους.
Η μεγάλη αντίθεση της Σοσιαλιστικής αλλαγής του ΠαΣοΚ από άλλες συντελεσθείσες αλλαγές κομουνιστικών κομμάτων είναι ότι στην μεν πρώτη οι κρατικοί μηχανισμοί συμπληρώθηκαν από τους μέχρι τότε μη προνομιούχους χωρίς να πειραχθούν υφιστάμενες καταστάσεις πραγμάτων ενώ στην δεύτερη εξοβελίστηκε όλη υφιστάμενη υπαλληλία και αντικατεστάθη με νέα.
Όπως όμως μας δείχνει η ιστορία και στις δύο περιπτώσεις η κατάληξη ήταν η ίδια. Διογκώθηκε ο κρατικός μηχανισμός και δημιουργήθηκε μια νέα ισχυρή τάξη που συνέτριψε τις τάξεις που την ανέβασαν στην εξουσία.
Όλα έβαιναν λοιπόν καλώς αυτήν την εποχή και φαινόταν ότι τίποτε δεν θα άλλαζε την κατάσταση. Μια στραβή όμως κίνηση των Α. Παπανδρέου να απαλλαγή από τον θανάσιμο εναγκαλισμό των νονών των ΜΜΕ έφερε με τα γνωστά επακόλουθα την πτώση του και την άνοδο της ΝΔ για 3 χρόνια.
Η ΝΔ όμως ήταν ξένο σώμα προς την κύρια δύναμη εξουσίας που ήταν η τάξη της ημικρατικής υπαλληλίας παρά του ότι η ΝΔ ήταν παράταξη που είχε για ηγετική δύναμη την τάξη των κυρίως κρατικών υπαλλήλων. Στην πρώτη αντιπαράθεση με τον ΟΤΕ, συνετρίβει.
Η εποχή όμως των παχιών αγελάδων πλησίαζε στο τέλος της. Οι εντολές της ΕΕ για την κατάργηση των μονοπωλίων, την ιδιωτικοποίηση τους καθώς και την ιδιωτικοποίηση των τραπεζών και τη συρρίκνωση του κρατικού μηχανισμού, ανάγκασαν τις κυβερνήσεις του ΠαΣοΚ να κινήσουν μηχανισμούς εξόντωσης των βασικών του συμμάχων η άρνησή του δε να συμμορφωθεί έφερε την πτώση του.
Παράλληλα την περίοδο αυτή ήλθαν στη δημοσιότητα και μεγάλα θέματα διαφθοράς και διαπλοκής με κυριότερο το θέμα του χρηματιστηρίου που είχε επακόλουθο να χάσει υποστηρικτές από τον χώρο της αριστεράς και γενικά των μη προνομιούχων οι οποίοι τελικά αντελήφθηκαν ότι το κόμμα αυτό δε τους εκφράζει πια.
Η ΝΔ όπως και άλλα ομοειδή κεντροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα όπως του Σαρκοζί ανήλθαν στην εξουσία με σημαία την συρρίκνωση της ισχύος των κρατικοδίαιτων μηχανισμών και των προνομιούχων συντεχνιών και πάταξη της διαφθοράς.
Όσον αφορά την Ελλάδα ο αγώνας είναι δύσκολος. Οι κομματικοί μηχανισμοί όλων των κομμάτων είναι αντίθετοι και θα αγωνιστούν εναντίον κάθε ενέργειας της πολιτείας για την κατάργηση των προνομίων τους. Μαζί τους αγωνίζονται και τα ΜΜΕ που τα στηρίζουν.
Η πολιτική αυτή τάξη των κρατιστών βαίνει προς κατάργηση. Όχι από την αντίθεση των λαϊκών τάξεων που είναι εναντίον τους όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις σε κάθε ενέργεια προάσπισης των συμφερόντων τους αλλά από τους κανονισμούς της ΕΕ που ευτυχώς που υπάρχουν γιατί δε θα είχαμε απαλλαγεί από την τάξη τους ποτέ.
Όλος αυτός ο πληθυσμός θα μετακινηθεί πολιτικά και θα συνενωθεί με την τάξη των ιδιωτικών υπαλλήλων με τα ίδια εργασιακά συμφέροντα και τα ίδια ασφαλιστικά ταμεία. Αυτό όμως θα διαρκέσει πολλά χρόνια και το πολιτικό τους DNA είναι ταγμένο ακόμη στους προνομιούχους γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι αυτή η χρυσή εποχή έχει τελειώσει πια γι’ αυτούς.
Όσον αφορά τα κόμματα εξουσίας. Η ΝΔ μετά την περίπτωση Μητσοτάκη κατάλαβε ότι μόνο με τους παραδοσιακούς της συμμάχους και τον κυρίως κρατικό μηχανισμό, δε ήταν δυνατόν να διεκδικήσει την εξουσία γι’ αυτό και έκανε άνοιγμα προς τον κεντρώο χώρο των μη προνομιούχων. Απέκτησε την εμπιστοσύνη τους διότι διαισθάνθηκαν ότι το ΠαΣοΚ είναι τόσο διαβρωμένο από τις προνομιούχες συντεχνίες, που είναι αδύνατο να τις πολεμήσει. Και βρισκόμαστε πια στην παράξενη θέση κεντρώοι και κεντροαριστεροί (με την παλιά έννοια) να εμπιστεύονται περισσότερο ένα δεξιό κόμμα που εξελίσσεται σε κεντρώο παρά στο κεντρώο-σοσιαλιστικό τους κόμμα το οποίο δεν εκφράζει πια τον χώρο τους.
Όσον αφορά το ΠαΣοΚ μετά και την εκλογική ήττα της 16ης Σεπτεμβρίου η κατάσταση του δείχνει και την μελλοντική του πορεία. Καμιά δύναμη, κανένας αρχηγός όσο και να τον στηρίζουν πανίσχυρα ΜΜΕ δεν είναι δυνατό να αποτρέψει την παρακμή του. Ο λόγος της παρακμής του φαίνεται από τη δομή των μελών του συνεδρίου του κόμματος του. Όσα περισσότερα πόστα του κομματικού μηχανισμού θα καταλαμβάνουν εκπρόσωποι των πιο αντιδραστικών προνομιούχων κρατικοδίαιτων χρυσοφόρων συντεχνιών τόσο περισσότερο θα απομακρύνεται ο λαός του, οι μη προνομιούχοι που τους παραμέλησε τόσα χρόνια. Και όλη αυτή την κατάσταση έπρεπε να την είχαν εμπεδώσει καλά από την προηγούμενη ήττα κατά την οποία στην αντικατάσταση του ΠαΣοΚ από τη ΝΔ καθοριστικό ρόλο έπαιξε μία αφανώς προοδευτική πολιτική δύναμη που δεν συμμάχησε ποτέ με τα συγκεκριμένα πολιτικο-οικονομικά συμφέροντα. Είναι η κοινωνική τάξη του πραγματικού δημοκρατικού σοσιαλιστικού κόσμου η οποία σε όλους τους αγώνες του λαού βρισκόταν πάντα μπροστά χωρίς να διεκδικεί κανένα προσωπικό όφελος παρά μόνο δημοκρατία, αξιοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη για όλους.
Αυτούς που κατά κύριο λόγο συνετέλεσαν στην άνοδο του ΠαΣοΚ στην εξουσία, η νέα ηγετική τάξη με τον τρόπο που διαχειρίστηκε επί 20 χρόνια τα κοινά τους απογοήτευσε και τους απομάκρυνε από τον χώρο. Το λάθος όμως της ηγεσίας ήταν ότι με την μακαριότητα και την αλαζονεία της τεράστιας δύναμής τους ότι τους υποτίμησε και ήταν φυσικό γιατί ούτε την δύναμή τους μπορούσε να προσδιορίσει ούτε τον όγκο τους γιατί δεν αγωνίστηκε ποτέ μαζί τους αλλά σφετερίστηκε την εξουσία στο μεγαλύτερο της μέρος.
Όλος αυτός ο κόσμος με την πολύτιμη πολιτική του εμπειρία και τις καθαρές πολιτικές απόψεις και στόχους εγκατέλειψε τον φυσικό του χώρο γιατί αυτός καταλήφθηκε από σφετεριστές. Τον ανάγκασαν να βρεθεί αντιμέτωπος και το πλήρωσαν. Με μια απλή πολιτική κίνηση την πολιτική του μετατόπιση στις πρώτες εκλογές προς τη ΝΔ και τις δεύτερες εκλογές προς τα αριστερά κόμματα έδειξε τις πολιτικές του θέσεις και στα δύο κόμματα εξουσίας. Στο μεν ΠαΣοΚ ότι με τους εσωτερικούς του συσχετισμούς που ηγετική δύναμη παραμένουν οι κρατικοδίαιτες συντεχνίες δεν θα έχει καμία τύχη να κατακτήσει την εξουσία εκτός αν η ΝΔ αυτοκτονήσει. Στη δε ΝΔ ότι θα πρέπει με συνέπεια να ακολουθεί τις εντολές της ΕΕ για την κατάργηση των προνομιούχων μονοπωλιακών οργανισμών.
Από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα είμαστε θεατές δύο ποιοτικών κοινωνικών αλμάτων. Το πρώτο ξεκίνησε με την άνοδο του ΠαΣοΚ το 1981 που άρχισε στην Ελλάδα να εφαρμόζεται ο δυτικής μορφής Σοσιαλισμός από το σύνολο του λαού χωρίς διάκριση σε δεξιούς ή αριστερούς και χωρίς απαίτηση κοινωνικών φρονημάτων με τη διόγκωση των κρατικών και ημικρατικών μονοπωλιακών φορέων που ήταν αποτέλεσμα κοινωνικών αγώνων του λαού για πολλά χρόνια ως εξελικτική ιστορική πορεία, το δε δεύτερο δεν προήλθε από την εξελικτική πορεία ή αγώνες του λαού αλλά από άνωθεν εντολή της ΕΕ η οποία ακαριαία εκτέλεσε τον Ευρωπαϊκό Σοσιαλισμό με την απόφαση κατάργησης των κρατικών μονοπωλίων και ελάττωση της ισχύος των κρατικών μηχανισμών και της εξ’ αυτών προερχόμενη διαφθοράς. Ο ελληνικός λαός με το αυξημένο πολιτικό ένστικτο λόγω μακρόχρονων κοινωνικών αγώνων τάχτηκε υπέρ της Ευρωπαϊκής πολιτικής γιατί αντιλήφθηκε ότι είναι η μοναδική ευκαιρία να απαλλαγεί από τις βδέλλες που απομυζούν τον εθνικό πλούτο. Στο προσεχές μέλλον η ιστορική κοινωνική πορεία των λαών της Ευρώπης με την χωρίς παρέκκλιση των εντολών της ηγεσίας της θα καταλήξει σε ένα κοινωνικό σύστημα πλήρους οικονομικού ανταγωνισμού και ελάττωσης της κρατική διαφθοράς και φρεναρίσματος της παραγωγικότητας. Θα είναι η Τρίτη σε τόσο λίγα χρόνια ποιοτική κοινωνική αλλαγή.
Όλα τα πολιτικά κόμματα πρέπει να αντιληφθούν ότι οι κύριες δυνάμεις που ήταν αιτία για τις πολιτικές αλλαγές που συνέβησαν και θα συμβαίνουν από εδώ και πέρα θα είναι η ταξική πορεία όλων των παραγωγικών τάξεων, και οι πολιτικές της Ε.Ε, και όχι τα επί μέρους μικρά ή μεγάλα οικονομικά ή κοινωνικά θέματα κακοδιοίκησης ή σκανδάλων που μεγαλοποιούν για να φθείρουν την εκάστοτε κυβέρνηση ακολουθώντας την ελεεινή μορφή καταστροφολογίας των ΜΜΕ.
Τι να κάνουμε
Φθάνει πια η διαμαρτυρία και η καταστροφολογία από τους πολιτικούς και τα Μ.Μ.Ε., καιρός να σκεφτούμε πολιτικά και να βρούμε λύσεις. Θα είναι για πολλούς οδυνηρές, αλλά πρέπει να βρούμε λύσεις.
Είναι ιστορική αναγκαιότητα και βασικός κανόνας στην πολιτική ζωή η τάση για αλλαγή και αντικατάσταση κατεστημένων καταστάσεων όπου τάξεις ή ομάδες τάξεων καταλαμβάνουν την εξουσία και οικειοποιούνται το μεγαλύτερο μέρος του Εθνικού πλούτου, νέμονται προνόμια και προσπαθούν να διαιωνίσουν την παραμονή τους στην εξουσία. Παράλληλα όμως οι τάξεις, που απέχουν από την εξουσία συγκροτούν τις απαραίτητες συμμαχίες με άλλες συγγενείς ή μη τάξεις, ισχυροποιούνται και δημιουργούν τις συνθήκες αλλαγής και κατάληψης της εξουσίας.
Η ιστορία όμως δυστυχώς μας έδειξε ότι μετά την κατάληψη της εξουσίας από οποιαδήποτε τάξη ή ομάδα τάξεων σε μικρό χρονικό διάστημα, δημιουργούνται οι ίδιες εξουσιαστικές δυνάμεις του κρατικού μηχανισμού. Δύο γνωστά παραδείγματα είναι ο γραφειοκρατικός μηχανισμός της ΕΣΣΔ που αναπτύχθηκε με βάση το κομουνιστικό κόμμα αλλά κατέληξε σε παρακμή από ιστορική αναγκαιότητα και δεύτερο η παρακμή του Ευρωπαϊκού Σοσιαλισμού της χώρας μας που βασίστηκε σε μη προνομιούχες τάξεις μετετράπη σε κρατισμό και τείνει προς εξαφάνιση βάσει της πολιτικής της Ε.Ε.
Τα παλαιότερα χρόνια τα κόμματα χαρακτηρίζονταν δεξιά ή αριστερά από τις τάξεις που τα στήριζαν, τα δεξιά κόμματα τα στήριζαν κυρίως εύπορες και κρατικοδίαιτες προνομιούχες τάξεις ενώ τα αριστερά κυρίως οι φτωχές και μη προνομιούχες τάξεις. Σήμερα δεξιά και αριστερά έχει μετατεθεί στο μεγαλύτερο μέρος της στο κέντρο το οποίο αποτελείται από δύο κόμματα εξουσίας. Το μεν ΠαΣοΚ μετακινήθηκε προς τα δεξιά λόγω του ότι η κύρια τάξη που το στηρίζει και μετέχει στην ηγεσία του είναι η κρατικοδίαιτη προνομιούχα τάξη των ημικρατικών οργανισμών η οποία αποτελεί την πιο αντιδραστική δύναμη της κοινωνίας, η δε ΝΔ μετακινήθηκε αριστερότερα για να διεκδικήσει την εμπιστοσύνη των αγανακτισμένων με το ΠαΣοΚ μη προνομιούχων.
Στη σημερινή εποχή οι κύριοι άξονες που πρέπει να βασίζεται η πολιτική των κυβερνώντων κομμάτων είναι η συμμόρφωση στις εντολές του Αγγλοσαξωνικού μπλοκ για την εξωτερική και αμυντική πολιτική και στην ΕΕ για την πορεία για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Το ΠαΣοΚ τα τελευταία χρόνια έχασε την εξουσία γιατί δεν είχε την πολιτική δύναμη λόγω της αλλοτρίωσης του ηγετικού μηχανισμού του από κρατιστές να εφαρμόσει την πολιτική της ΕΕ για αποκρατικοποίηση.
Έτσι έχει δημιουργηθεί ένα ιστορικά πολιτικό κενό. Είναι μια αφύσικη κατάσταση που ένα μόνο πολιτικό κόμμα, η ΝΔ, έχει τα προσόντα να ασκεί την εξουσία. Θα πρέπει αμέσως να καλυφθεί αυτό το πολιτικό κενό με τη δημιουργία και δεύτερου κόμματος που να διεκδικεί την εξουσία.
Το δεύτερο αυτό κόμμα πιστεύουμε ότι θα ευρίσκεται στον χώρο που καταλαμβάνει το ΠαΣοΚ και ο Συνασπισμός και πρέπει να πληρεί τις ανωτέρω προϋποθέσεις.
Η δημιουργία όμως αυτού του κόμματος θα πρέπει να έχει και τις απαραίτητες δομικές αλλαγές στο εσωτερικό του όσον αφορά στην αναλογική εκπροσώπηση των υποστηρικτικών τάξεων αλλά και την ιδεολογική αλλαγή στην φιλοσοφία του απαλλαγμένη από τις μέχρι τώρα φιλοσοφικές θέσεις του χώρου. Η μέχρι τώρα Σοσιαλιστική ιδεολογία του αριστερού χώρου ευνοούσε την ανάπτυξη του κρατισμού διότι πρέσβευε την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την διόγκωση των κρατικών μονοπωλίων. Με την τροποποίηση της πολιτικής της ΕΕ για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της οικονομίας αν θέλει να είναι αξιόπιστο το νέο κόμμα πρέπει να εξαλείψει από την ιδεολογία του κάθε Σοσιαλιστική τοποθέτηση και να μετονομασθεί με ονόματα «Προοδευτικό-εργατικό κλπ».
Οποιαδήποτε μορφή αγώνα του σημερινού ΠαΣοΚ με την υπάρχουσα ή άλλη ηγεσία, με τις υφιστάμενες δομές και πολιτικές που έρχονται σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή πορεία θα το βυθίζουν σε μεγαλύτερο τέλμα και θα το μονιμοποιούν στην αντιπολίτευση.
Η δημιουργία του νέου κόμματος που θα βρίσκεται στον χώρο που καταλαμβάνουν το ΠαΣοΚ και ο Συνασπισμός είναι επιβεβλημένη διότι: α) και τα δύο κόμματα απευθύνονται στο ίδιο πολιτικό ακροατήριο, β) ο νέος εκλογικός νόμος που ήταν έμπνευση του ΠαΣοΚ και συμπλήρωση της ΝΔ θα παγιοποιηθεί και έτσι στο προσεχές μέλλον μόνο ένα νέο ισχυρό κόμμα μπορεί να υπερβεί το ποσοστό της ΝΔ και να ανέλθει στην εξουσία άλλως η ΝΔ θα μονιμοποιηθεί ως κυβέρνηση, γ) και τα δύο κόμματα έχουν το ίδιο ιδεολογικά σοσιαλιστικό πρόβλημα. Πρέπει να απαλλαγούν από την Σοσιαλιστική τους ιδεολογία γιατί, αποτελεί αντίφαση με την πάγια θέση τους ότι πρέπει η χώρα να ανήκει στην ΕΕ και να εφαρμόζει τους κανόνες της για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και δ) πρέπει ιδίως το ΠαΣοΚ να απαλλαγούν από την κηδεμονία των προνομιούχων κρατικοδίαιτων τάξεων για να μπορέσουν να εφαρμόσουν την καθοριζόμενη από την ΕΕ πολιτική πορεία της χώρας.
Η σημερινή πολιτική αβεβαιότητα θα αρχίσει να ξεκαθαρίζει όσο η πορεία αποκρατικοποίησης του κρατικού μηχανισμού των μονοπωλίων και των λοιπών οργανισμών και τραπεζών πλησιάζει προς την ολοκλήρωσή της. Ως εκ τούτου προοδευτικά οι απασχολούμενοι στους χώρους αυτούς θα αρχίσουν να συνειδητοποιούν ότι η κοινωνική τάξη στην οποία ανήκουν αλλάζει στρατόπεδο και από προνομιούχα τάξη εξουσίας μετατρέπεται σε μη προνομιούχα τάξη εκτός εξουσίας. Τα ηγετικά της όργανα ποτέ δε θα ξανααποκτήσουν την χαμένη τους ισχύ. Προοδευτικά όλα θα εξοβελίζονται από τις ηγεσίες των κομμάτων. Και είναι φυσικό γιατί όσο ιδιωτικοποιούνται χάνουν και οι ίδιοι το ενδιαφέρον τους για πολιτική στήριξη στις υπηρεσίες τους, γιατί ούτε τα γενικά οικονομικά συμφέροντα τους μπορούν να στηρίξουν ούτε καταστάσεις επαγγελματικής ατομικής ανέλιξης μπορούν να πετύχουν γιατί στον ιδιωτικό τομέα δεν περνάει η ρουσφετολογία όπως γίνεται στο Δημόσιο με αποτέλεσμα να γεμίσουν οι οργανισμοί με κομματικούς ημέτερους κυρίως από την τάξη τους που ζημίωσαν επί πολλά χρόνια με την ανικανότητά τους τον εθνικό πλούτο, ζημιές που θα τις πληρώνει ο ελληνικός λαός για πολλά ακόμη χρόνια.
Ο χώρος που καταλαμβάνουν πολιτικά έχει αποδειχθεί μέχρι τώρα ότι ήταν ο ισχυρότερος στο πολιτικό σύστημα αλλά είναι ακόμη ισχυρός με φθίνουσα τάση. Προς το παρόν το μεγαλύτερο μέρος του διατηρείται σε υφιστάμενους ακόμη υπό κρατική εποπτεία μηχανισμούς εκτός από τις τράπεζες που προχώρησαν σε ολική αποκρατικοποίηση.
Όταν το μεγαλύτερο μέρος των ΔΕΚΟ και άλλων κρατικών και ημικρατικών οργανισμών ιδιωτικοποιηθεί τότε θα οριστικοποιηθεί και η τελική νέκρωση της Σοσιαλιστικής πολιτικής πιστεύοντας ότι θα επιτελεσθεί με τη συνέργεια κομμάτων εξουσίας με την αυτήν για την παρούσα περίπτωση πολιτική θέση.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια απομάκρυνση των κομμάτων εξουσίας από τα φίλια μεγάλα συγκροτήματα των ΜΜΕ εντύπου και ηλεκτρονικού. Η μεν ΝΔ διακριτικά το δε ΠαΣοΚ με κατά μέτωπο αντιπαράθεση.
Το γεγονός οφείλεται κυρίως στο ότι η επιρροή των ΜΜΕ στα κόμματα έχει μειωθεί διότι δε προσφέρουν πια σημαντικές πολιτικές υπηρεσίες επηρεασμού του εκλογικού σώματος. Η πολιτική τους αρθογραφία ή τηλεοπτικά ρεπορτάζ ενώ παλαιότερα ακολουθούσαν τις ιδεολογικές και ταξικές θέσεις των κομμάτων έχουν μεταστραφεί σε μια παντώς είδους κριτική και καταστροφολογία ακόμη και για τα πλέον ασήμαντα πολιτικά θέματα μεγαλοποιώντας τα. Ο στόχος τους ήταν να στρέψουν τα ενδιαφέροντας του κοινού ή των αναγνωστών από τα πολιτικά θέματα στα κοινωνικά διότι στον χώρο αυτό υπάρχει μεγαλύτερη πελατεία αλλά και επειδή δε μπορούσαν να ερμηνεύσουν πολιτικά το θολό τοπίο που υπάρχει στην πολιτική ζωή της χώρας.
Η υφιστάμενη τελματώδης πολιτική κατάσταση και η αξιολύπητη σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις πολιτική θέση των ΜΜΕ ακολουθούν μια παράλληλη πορεία.
Πιστεύουμε ότι όταν ο «εξευτελισμός τους θα γίνει τέλειος» με την συμβολή του λαού θα αρχίσει μια αντίστροφη πορεία επανάκτησης της θέσης που τους αρμόζει.
Όσον αφορά την πορεία για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση περιλαμβάνει δύο φάσεις: α) την οριστική εξάλειψη των κρατικών μονοπωλίων και β) τον περιορισμό του όγκου του κρατικού μηχανισμού, την βελτίωση της παραγωγικότητας του, την κατάργηση των προνομίων του και την καταπολέμηση της διαφθοράς του.
Η ανάπτυξη του όλου συστήματος του κρατισμού δημιουργήθηκε μεταπολεμικά σε δύο φάσεις.
Η πρώτη αφορά τη δημιουργία του και την ανάπτυξη του από το τέλος του πολέμου μέχρι το 1981 με την εποπτεία και συνδρομή του Αγγλοαμερικανικού παράγοντα, επανδρώθηκε από στελέχη που ανήκαν στην δεξιά παράταξη με κύριο στόχο την θωράκιση του κράτους απέναντι στον κομουνιστικό κίνδυνο.
Η δεύτερη αφορά την συμπλήρωση του καθώς και την τερατώδη του διόγκωση κυρίως των κρατικών μονοπωλίων και οργανισμών αλλά με την επάνδρωση του από όλο τον λαό χωρίς διάκριση.
Στην εξέλιξη και στην αποκορύφωση της ισχύος του παρουσιάστηκε το παράξενο πολιτικό φαινόμενο, το όλο σύστημα του κρατισμού που εμφανώς πλέον ηγείτο στα κόμματα εξουσίας και σκανδαλωδώς απολάμβανε προνόμια και δυσανάλογο μέρος του εθνικού πλούτου να στηρίζεται τώρα από όλες τις παρατάξεις. Τη ΝΔ διότι παρέμεινε προστάτης του κυρίως κρατικού μηχανισμού, το ΠαΣοΚ διότι ήταν ο δημιουργός της μεγάλης και πανίσχυρης τάξης των κρατικών μονοπωλίων και τραπεζών και του οποίου οι ηγετικοί και κομματικοί μηχανισμοί του επανδρώθηκαν από το χώρο αυτό και συμμετείχαν στην ηγεσία του, το ΚΚΕ διότι η κεντρική του φιλοσοφία είναι η κρατικοποίηση των πάντων.
Και ενώ το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού τάχτηκε με τις θέσεις της ΕΕ πιστεύοντας ότι είναι ο μοναδικός τρόπος να απαλλαγεί από τον εναγκαλισμό του κρατισμού, το ΠαΣοΚ καθ’ όλη τη διάρκεια της 10ετίας του 1990 που τον περισσότερο χρόνο ήταν στην κυβέρνηση προσπάθησε, με όλες του τις δυνάμεις ποδηγετούμενο από τους κρατιστές και με την συμπαράταξη όλου του λοιπού αριστερού χώρου να εμποδίσει ή να καθυστερήσει την ορισθείσα από την ΕΕ εξελικτική πολιτική πορεία της χώρας μας.
Οι θέσεις του όμως αυτές καθώς και αυτές των άλλων αριστερών κομμάτων, τους κατέστησαν το πλέον συντηρητικό μέρος της κοινωνίας γιατί εμπόδιζαν την ανάπτυξη της και έτσι απομάκρυναν από τις τάξεις τους μεγάλο μέρος προοδευτικού λαού.
Εν αντιθέσει με τη ΝΔ η οποία αντιλήφθηκε και εκμεταλλευόμενη την διαμορφωθείσα κατάσταση αποφάσισε να εκτελέσει την πρώτη φάση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ήτοι την ιδιωτικοποίηση – «αποσοσιαλιστικοποίηση» όλων των ημικρατικών μονοπωλίων και τραπεζών. Παράλληλα μετακινήθηκε πολιτικά προς φιλολαϊκότερο κεντρώο χώρο παρά την αντίδραση ενός μικρού μέρους της το οποίο δεν άντεξε αυτήν την αλλαγή και αποσπάστηκε σχηματίζοντας νέο κόμμα. Αυτή τελική η απόσπαση την ωφέλησε διότι απαλλάχτηκε από ένα ανεπιθύμητο γι’ αυτήν συνονθύλευμα φιλοβασιλικών, φιλοχουντικών, θρησκόληπτων, ρατσιστικών, φασιστικών κλπ στοιχείων ξένων προς τον χώρο της. Έτσι απέκτησε την εμπιστοσύνη του Ελληνικού λαού και την ανάθεση της εξουσία και ως εκ τούτου το δικαίωμα της θέσης του προοδευτικού κόμματος.
Όσο θα ισχύει αυτή η πολιτική κατάσταση και δεν απαλλαγεί ο σοσιαλιστικός χώρος από την εξάρτηση του κρατισμού η ΝΔ θα παραμείνει στην εξουσία χωρίς αντίπαλο. Διότι είναι αδύνατο ο Ελληνικός λαός να ανεβάσει στην εξουσία κόμματα που πρόκειται να λειτουργήσουν σε βάρος των συμφερόντων του, που εκφράζονται από την πολιτική της ΕΕ.
Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη να αναμορφωθεί ο χώρος του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, δηλαδή ΠαΣοΚ και Συνασπισμού, αν θέλουν να αποκτήσουν ξανά την προοδευτική τους ιδιότητα και να αποκτήσουν τη δυνατότητα να ανέλθουν στην εξουσία. Η αναμόρφωση αυτή αφορά την με συνέπεια ευθυγράμμιση της πολιτικής τους με τα προγράμματα της ΕΕ και ειδικότερα α) την υποστήριξη υλοποίησης της πρώτης φάσης συμπληρώνοντας τις προσπάθειες της ΝΔ και β) την αντιμετώπιση των προβλημάτων της δεύτερης φάσης απείρως δυσκολότερης από την πρώτη που απαιτούν ρήξεις με κατεστημένα ισχυρότατα συμφέροντα του κυρίως κρατικού μηχανισμού και της Εκκλησίας.
Είναι ιστορική ανάγκη να γίνει αυτή η μεταμόρφωση του σοσιαλιστικού χώρου σε νεοπροοδευτικό χώρο διότι η ΝΔ μπορεί να προχωρήσει σαν προοδευτική πολιτική δύναμη μέχρι την πρώτη φάση αποσοσιαλιστικοποίησης της Ευρωπαϊκής πορείας. Στη δεύτερη φάση «αποκρατισμοποίηση» θα συμπεριφερθεί όπως παλαιότερα το ΠαΣοΚ μη τολμώντας να αντιτεθεί στον κυρίως κρατικό μηχανισμό και την Εκκλησία που διατηρούν αντισυνταγματικές εξουσίες και προνόμια και παράγουν την διαφθορά. Τότε είναι η σειρά της νέας πολιτικής δύναμης να παραλάβει την σκυτάλη γιατί δεν είναι δυνατόν να υπάρξει κενό πολιτικής εφ’ όσον είναι επιβεβλημένο να προχωρήσει η χώρα προς την ολοκλήρωση της καθορισθείσας από την ΕΕ πορείας της, από την ΕΕ και την μετέπειτα πορεία της προς τον στόχο της.
Το κείμενο αυτό απευθύνουμε κυρίως στα πολιτικά στελέχη που θα λάβουν μέρος στα επικείμενα συνέδρια του ΠαΣοΚ και του Συνασπισμού για ανάλυση και βελτίωση του. Πιστεύουμε ότι πολλοί εξ’ αυτών θα το κρίνουν αιρετικό. Σε άλλες εποχές θα ερίπτετο στην πυρά μαζί με τον συντάκτη του.
-
eleftherovima
