Γιατί αλήθεια, η συζήτηση στην Ελλάδα γίνεται πάντα σε λάθος βάση, χωρίς να δούμε με καθαρό μυαλό πιο είναι το λάθος; Γιατί όπως είναι γνωστό, οι Έλληνες πέφτουμε πάντα από τα σύννεφα. Με αφορμή δε το γάλα και την τιμή που το πίνουμε, αρνούμαστε να δούμε το αυτονόητο, πως όταν μειώνεται η παραγωγή και η ζήτηση παραμένει ίδια ή αυξάνει, η τιμή παίρνει την ανιούσα.
Συγκεκριμένα, το 2013 η ελληνική παραγωγή ήταν στους 636.000 τόνους με ποσόστωση 871.000, ενώ οι εκτιμήσεις για το 2014 δείχνουν ότι η ελληνική παραγωγή θα είναι ακόμη χαμηλότερη. Μέσα σε μία 5ετία το ζωικό κεφάλαιο μειώθηκε κατά 40% και από 140.000 ζώα έπεσε στις 85.000-90.000.
Μάλιστα εκτιμάται ότι φέτος, έως το τέλος της γαλακτοκομικής περιόδου, στις 31 Μαρτίου, η παραγωγή θα φθάσει στους 580.000 τόνους, με νέα ποσοστιαία μείωση της τάξης του 7%-8%. Την ίδια ώρα οι ανάγκες της χώρας σε γάλα είναι περίπου στους 1.350.000 τόνους και στο 60% καλύπτονται από εισαγωγές. Άρα λοιπόν, παράγουμε όλο κι λιγότερο γάλα, γιατί κλείνουν κτηνοτροφικές επιχειρήσεις. Ποιες κλείνουν; Μα φυσικά οι μικρές, καθώς δεν αντέχουν το υψηλό κόστος παραγωγής. Να σημειωθεί ότι στο κόστος παραγωγής, οι ζωοτροφές συμμετέχουν κατά 70%.
Τι γίνεται στην Ευρώπη; Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης λειτουργούν λίγες και μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες ή καλά οργανωμένοι συνεταιρισμοί παραγωγών, κάτι που σημαίνει ότι επιτυγχάνονται οικονομίες κλίμακας.
Αντίθετα, οι ελληνικές μονάδες είναι μικρές με τη μεγαλύτερη να μην ξεπερνά τα 200 ζώα, ενώ παράλληλα είναι διάσπαρτες στην περιφέρεια μακριά από τα εργοστάσια παραγωγής, αυξάνοντας σημαντικά το μεταφορικό κόστος για τη συλλογή του γάλακτος.
Τέλος να σημειωθεί ότι η τιμή του φρέσκου γάλακτος στη χώρα μας κυμαίνεται από 1,10 -1,57 ευρώ το λίτρο. Την ίδια στιγμή στην Ισπανία διατίθεται στον καταναλωτή προς 0,99 λεπτά το λίτρο, στην Ολλανδία 0,89 λεπτά, στην Γερμανία 0,83 λεπτά.
Και τώρα το καλύτερο… Ο μόνος που παρεμβαίνει στη συζήτηση για το γάλα, είναι ο έλληνας κτηνοτρόφος. Οι ελληνικές γαλακτοβιομηχανίες που είναι; Που είναι οι πολυεθνικές, που είναι οι εισαγωγικές εταιρείες, που είναι τέλος, τα σουπερμάρκετ, ελληνικά και ξένα που δραστηριοποιούνται στην χώρα μας; Προφανώς, όλοι αυτοί έχουν συμφέροντα και όχι μόνο οι κτηνοτρόφοι. Γιατί δεν καταθέτουν την άποψη τους; Ποιο είναι το κέρδος του κτηνοτρόφου, ποιο της βιομηχανίας και ποιο των σουπερμάρκετ;
Και το καλυτερότερο… Τέλη του 2007 «αντιμέτωπα με τη δικαιοσύνη βρίσκονται 10 στελέχη μεγάλων γαλακτοβιομηχανιών της χώρας που καλούνται να απολογηθούν για το αποκαλούμενο «καρτέλ στο γάλα», την περίοδο 2004-2006. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο οι εν λόγω γαλακτοβιομηχανίες φέρονται να ασκούσαν την επίμαχη περίοδο πιέσεις σε παραγωγούς γάλακτος ώστε να πωλούν σε χαμηλές τιμές και ότι τους απειλούσαν πω αν δεν συμμορφώνονταν στις απαιτήσεις τους δεν θα μπορούσαν να πουλήσουν το γάλα τους γιατί θα αποκλείονταν από όλες τις γαλακτοβιομηχανίες». Τι έγινε τελικά; Αφήστε…
Και για να κλείσουμε, ας δούμε τι γράφει ο Βασίλης Φωτίου – Κτηνίατρος, στο mustmag.gr:
«Γιατί όμως υπάρχουν και εταιρίες που πουλάνε μόνιμα κάτω από 1 € το λίτρο το αγελαδινό γάλα; Αυτές δεν κερδίζουν; Πόσο αγοράζουν άραγε από τον παραγωγό το γάλα; Μήπως στη Γερμανία «μπαίνουν μέσα» πουλώντας το 35% φθηνότερα από ότι στην Ελλάδα; Τι συμβαίνει τελικά; Οι απαντήσεις είναι πολύ απλές. Οι Ελληνικές γαλακτοβιομηχανίες θέλουν υπερκέρδη. Κοινώς υπερτιμολογούν τα προϊόντα τους. Αγοράζουν από τον παραγωγό γύρω στα 35 λεπτά το λίτρο το αγελαδινό γάλα και εμείς το αγοράζουμε από το ράφι στα 1,20 €. Τρεισήμισι φορές πάνω δηλαδή φτάνει στο ψυγείο μας… Και φυσικά η πίεση των τιμών πάντα είναι προς τα κάτω, δηλαδή οι αγελαδοτρόφοι απειλούνται ότι αν ζητήσουν αύξηση, οι εταιρείες θα εισάγουν γάλα από το εξωτερικό με 40 λεπτά το λίτρο με τα μεταφορικά πληρωμένα!!! Συνεπώς το μόνο υγειές κομμάτι της ζωικής πρωτογενούς παραγωγής που είναι η αγελαδοτροφία κινδυνεύει με κλείσιμο των μισών της μονάδων!!».
Όπως καταλαβαίνεται, όλα είναι λάθος, από την αρχή ως το τέλος και η παραγωγική διαδικασία με το γάλα πρέπει να ξαναστηθεί. Ποιος θα το κάνει;