Χθες, εκτός από το ότι μπήκαν στις πόλεις οι αγρότες, αισθανθήκαμε και όλοι αγρότες. Διαφορετική φορολόγηση ζητούσαν, το ίδιο θέλουν και όλοι οι άλλοι, να πληρώνουν λιγότερο και κυρίως να πληρώνουν δίκαιους φόρους. Αφορολόγητο ζητούν οι αγρότες, το ίδιο είχαμε, το χάσαμε και το ξανά θέλουμε όλοι. Να μη πληρώσουν ποτέ τέλος επιτηδεύματος ζητούν οι αγρότες, το ίδιο και κάθε άλλος επαγγελματίας.
Μια διαφορά υπάρχει ωστόσο, ότι οι αγρότες ζητούσαν να μειωθεί η ψαλίδα μεταξύ των τιμών στο χωράφι και στο ράφι, για να κερδίζουν περισσότερα, οι υπόλοιποι θέλουμε απλώς να μειωθούν οι τιμές στο ράφι των σουπερμάρκετ.
Δυστυχώς, όλοι οι άλλοι, δεν έχουμε τρακτέρ και με τα επιβατικά που οδηγούμε αν και είμαστε πάντα εντός πόλης, η όποια παράβαση του ΚΟΚ πληρώνεται και μάλιστα ακριβά. Οπότε, τα λέμε στα επιμελητήρια, στις επαγγελματικές ενώσεις, στα συνδικάτα, αλλά εις μάτην, ούτε με τα πόδια δεν γίνονται πλέον πορείες, πόσο μάλλον μηχανοκίνητες.
Με λίγα λόγια, για μια ακόμη φορά οι αγρότες βρέθηκαν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, για μια ακόμη φορά είχαν την στήριξη του πολιτικού κόσμου και με το «ζόρι» και υπηρεσιών που έκλεισαν για να στηρίξουν οι εργαζόμενοι σε αυτές, τον δίκαιο αγώνα του αγροτικού κόσμου.
Με ακόμη λιγότερα λόγια, αν οι κινητοποιήσεις κρατήσουν ακόμη λίγο, λόγω και των εκλογών για την αυτοδιοίκηση και την ευρωβουλή, μπορεί και να πετύχουν τον στόχο τους οι αγρότες, να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την φορολόγηση τους. Και αν αυτό συμβεί, θα είναι για πρώτη φορά που φορολογικό νομοσχέδιο που αποσύρεται.
Και όμως και στην προηγούμενη κινητοποίηση τους και ενώ είχαν πει ότι δεν ήταν οικονομικά τα αιτήματα τους και θα έμεναν στα μπλόκα μέχρι να δοθούν λύσεις, πάλι αποχώρησαν χωρίς να συζητηθούν σοβαρά τα τότε αιτήματα τους.
Δηλαδή, τι θα γίνει με την αναδιάρθρωση καλλιεργειών. Τι θα γίνει γενικά με τον αγροτικό πληθυσμό που ο μέσος όρος ηλικίας του είναι αρκετά υψηλός. Τι θα γίνει με την κτηνοτροφία… Μόνο πέρυσι, η παραγωγή γάλακτος μειώθηκε κατά 10%, καθώς οι μικρές εκμεταλλεύσεις δεν αντέχουν το υψηλό κόστος παραγωγής. Και τέλος τι θα γίνει με την ανάπτυξη μέσω του πρωτογενούς τομέα, αλλά οργανωμένα, από την παραγωγή στην τυποποίηση και στην διανομή.
Να δείτε πως όπως και να εξελιχθούν οι τωρινές αγροτικές κινητοποιήσεις, κερδίσουν ή δεν κερδίσουν κάτι οι αγρότες, στο τέλος τα τρακτέρ θα αποσυρθούν χωρίς ουσιαστική συζήτηση για το παρόν και το μέλλον της ελληνικής αγροτικής οικονομίας.
Και ξέρετε γιατί; Γιατί ούτε οι αγρότες γνωρίζουν τεχνολογικά και γεωπονικά, πώς να περάσουμε σε μια νέα αγροτική οικονομία, ούτε οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς.
Να ξαναπούμε το παράδειγμα από τον γειτονικό νομό Έβρου, όταν ο τότε νομάρχης Νίκος Ζαμπουνίδης είχε ζητήσει την βοήθεια Ισραηλινών ειδικών για την αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής στο νομό. Ε, του είπαν ότι όλα ήταν λάθος και πως θα έπρεπε να τα κάνουμε όλα από την αρχή.
Άλλωστε, από την στιγμή που είμαστε πίσω σε σχέση με τις άλλες ανεπτυγμένες χώρες σε πολλούς τομείς, προφανώς είμαστε πίσω και στην αγροτική οικονομία. Και αντί να συζητάμε την αναδιάρθρωσή τους, συζητάμε για την φορολόγηση. Δηλαδή, μιλάμε για το τελευταίο στάδιο της διαδικασίας, αν και αποδεχόμαστε ότι έχουμε λάθος καλλιέργειες, λάθος κόστος παραγωγής, λάθος στην διαδικασία για να φτάσει σε καλή τιμή το προϊόν στο ράφι του σούπερ μάρκετ.
Πότε θα μιλήσουν οι αγρότες με τους αρμόδιους κρατικούς φορείς για όλα αυτά; Πάντως, μάλλον ποτέ, έστω και αν τα τρακτέρ μπουν και άλλες φορές, στο μέλλον, στις πόλεις.